Tag Archives: چیست

رفتار ایذایی چیست؟ با انواع اختلالات آن آشنا شوید


برترین ها: اختلال های ایذایی، کنترل تکانه و سلوک، که معمولا برای اولین بار در دوران کودکی یا نوجوانی نمایان می شود، شامل حالاتی است که در آن ها مشکلاتی در زمینه خود کنترلی هیجان ها و رفتار ها وجود دارد و سبب نقض حقوق دیگران می شود.

نافرمانی مقابله جویانه

علایم

خلق خشمگین 

از کوره در رفتن 

زودرنج 

کینه جو

مخالفت فعالانه با مراجع قدرت

ناراحت کردن عمدی دیگران

انواع اختلالات ایذایی؛ از جنون آتش افروزی تا جنون دزدی

ویژگی اصلی این اختلال که اغلب در طول سال های پیش از دبستان رخ میدهد، الگوی مکرر و پایدار خلق خشمگین، رفتار مقابله ای و تلافی جویانه است.

در این اختلال، حداقل چهار علامت از طبقات رفتاری ذیل که بیش از شش ماه دوام داشته و در تعامل با حداقل یک نفر غیر از خواهر و برادر فرد بروز می کند، مشاهده می شود:

۱٫ خلق خشمگین (تحریک پذیر)

– غالبا از کوره در می رود
– غالبا زود رنج است یا به آسانی دلخور می شود
– غالبا خشمگین است یا به آسانی دلخور می شود

۲٫ رفتار جر و بحث (مقابله ای)

– غالبا با مراجع قدرت بحث می کند یا در مورد کودکان و نوجوانان با بزرگسالان صحبت می کند.
– غالبا فعالانه مخالفت می کند یا از انجام درخواست های مراجع قدرت یا عمل به قواعد سر باز می زند.
– غالبا به طور عمدی دیگران را ناراحت می کند.
– غالبا برای اشتباه یا بدرفتاری های خودش دیگران را سرزنش می کند.

انواع اختلالات ایذایی؛ از جنون آتش افروزی تا جنون دزدی

۳٫ رفتار تلافی جویانه (کینه توزی)

– حداقل دو بار در شش ماه گذشته کینه جویی یا تلافی جویی کرده است

این اختلال در خانواده هایی که در آن ها مراقبت از کودک به دلیل جایگزینی پیاپی مراقب های مختلف از هم گسیخته، یا در خانواده هایی که امور مراقبت از کودک به شیوه ای خشن و ناپایدار یا توام با غفلت صورت می گیرد، شایع است.

این اختلال در رفتار، با ایجاد ناراحتی در فرد یا دیگران، و محیط اجتماعی بلافصل او (خانواده، گروه همسالان، همکاران) همراه بوده، یا تاثیر منفی روی کارکرد اجتماعی، تحصیلی، شغلی یا دیگر حوزه های مهم کارکردی دارد. این رفتارها ناشی از یک اختلال روان پریشانه دیگر یا مصرف مواد نیست.


اختلال انفجاری متناوب

علایم

خشم 

پرخاشگری کلامی 

پرخاشگری فیزیکی با یا بدون آسیب

ویژگی اصلی این اختلال که در اواخر کودکی یا در نوجوانی بسیار شایع است، فوران های پرخاشگری مبتنی بر خشم با آغازی سریع است.

انواع اختلالات ایذایی؛ از جنون آتش افروزی تا جنون دزدی

فوران های پرخاشگری معمولا سی دقیقه طول می کشد و معمولا در پاسخ به تحریک کوچکی از سوی یک همکار یا دوست نزدیک روی می دهد. برون ریزی های پرخاشگرانه ممکن است مکرر یا نامکرر باشد.

در برون ریزی مکرر، به صورت دو بار در هفته و به طور متوسط در یک دوره سه ماهه علایم ذیل مشاهده می شوند:

پرخاشگری کلامی / از کوره در رفتن، ایرادگیری، جر و بحث، جنگ کلامی

 پرخاشگری فیزیکی بدون آسیب، تخریب یا جراحت جسمانی نسبت به اموال، حیوانات یا سایر افراد

در برون ریزی نامکرر، فوران پرخاشگری فیزیکی همراه با آسیب، تخریب یا جراحت جسمانی به حیوانات و افراد سه بار در طول یک سال رخ می دهد.

انواع اختلالات ایذایی؛ از جنون آتش افروزی تا جنون دزدی

شدت پرخاشگری ابراز شده دارای خصوصیات ذیل می باشد:

به طور چشمگیری نامتناسب با محرک یا عوامل استرس زای روانی اجتماعی

از پیش برنامه ریزی نشده

 مبتنی بر خشم

– بدون قصد دست یابی به هدف های ملموس / پول، قدرت، ارعاب

این اختلال باعث آشفتگی چشمگیری در فرد می گردد، یا به تخریب کارکرد شغلی یا بین فردی منجر می گردد و ممکن است با پیامدهای مالی یا قانونی همراه باشد. حداقل سن تقویمی برای بروز این اختلال شش سال بوده، نمی توان آن را به اختلال روانی دیگر نسبت داد و قابل استناد به یک بیماری طبی یا تاثیر فیزیولوژیک یک ماده نیست.


اختلال سلوک

علایم

قلدری 

قساوت 

دزدی 

تخریب اموال دیگران 

دروغ گویی 

فرار از خانه 

زورگیری

ویژگی اصلی این اختلال که اولین علایم آن از اواسط کودکی تا اواسط نوجوانی پدیدار می شود، الگوی رفتاری مکرر و پایدار در نقض حقوق اساسی دیگران و قواعد اجتماعی اصلی مرتبط با سن است.

انواع اختلالات ایذایی؛ از جنون آتش افروزی تا جنون دزدی

در این اختلال حداقل سه مورد از پانزده ملاک ذیل که در چهار طبقه بیان می شوند، در طول یک سال مشاهده می شود:

پرخاشگری نسبت به افراد یا حیوانات

– قلدری، تهدید کردن و ترساندن دیگران
– آغاز کردن زد و خورد جسمانی
– به کار بردن سلاحی که می تواند باعث صدمه جسمانی به دیگران شود / چوب، پاره آجر، چاقو، تفنگ
– قساوت جسمی نسبت به دیگران
– قساوت جسمی نسبت به حیوانات
– دزدی هنگام مواجهه با قربانی / کلاهبرداری، زورگیری، سرقت مسلحانه
– وادار کردن دیگران به فعالیت جنسی

تخریب اموال

– آتش افروزی به قصد تخریب اموال به صورت عمد و به قصد ایجاد آسیب
– تخریب اموال دیگران

تقلب یا دزدی

– وارد شدن به زور به خانه، ساختمان یا ماشین دیگران
– فریب دادن دیگران به وسیله دروغ
– دزدیدن اقلام با ارزش قابل توجه بدون مواجه شدن با قربانی / بلند کردن جنس از مغازه بدون شکستن درب و ورود با زور، جعل سند

نقض جدی مقررات (قبل سیزده سالگی)

– بیرون ماندن شب ها از خانه علی رغم مخالفت والدین
– حداقل دو بار فرار شبانه یا یک بار فرار طولانی از خانه در زمانی که با والدین تنی یا ناتنی زندگی می کند
– گریختن از مدرسه.

این اختلال باعث تخریب بالینی قابل توجهه در کارکرد اجتماعی، تحصیلی یا شغلی می گردد. معمولا فرد مبتلا به استثنای زمان گرفتار شدن یا مواجهه با تنبیه، احساس پشیمانی یا گناه نمی کند.


جنون آتش افروزی

علایم

آتش افروزی عمدی بدون منفعت 

برانگیختگی عاطفی 

تسکین و لذت هنگام و بعد از آتش افروختن

انواع اختلالات ایذایی؛ از جنون آتش افروزی تا جنون دزدی

ویژگی اصلی این اختلال که سن خاصی برای شروع آن تعریف نشده است، وجود دوره های آتش افروزی عمدی و هدفمند در بیش از یک موقعیت است.

افراد با این اختلال پیش از آتش افروزی، تنش یا برانگیختگی عاطفی را تجربه می کنند. شیفتگی، علاقه مندی، کنجکاوی یا مجذوب شدن به آتش و زمینه موقعیتی آن (وسایل آتش افروزی، کاربردهای آتش، پیامدهای آتش سوزی) وجود داشته و افراد دچار این اختلال به صورت مرتب تماشاگر آتش ها در همسایگی خود هستند، ممکن است زنگ هشدارها را به صدا اندازند و از موسسه ها، ابزار و کارکنان مرتبط با آتش لذت ببرند. آن ها ممکن است اوقاتی را در مراکز محلی آتش نشانی سپری کنند، برای مرتبط شدن با مراکز آتش نشانیآتش بیفروزند، یا حتی آتش نشان شوند.

این افراد هنگام آتش افروختن، تماشای تاثیرات آن یا مشارکت در عواقب پس از آن، لذت، ارضا یا تسکین را تجربه می کنند. این آتش افروزی برای بیان منافع مادی، بیان عقاید اجتماعی سیاسی، پنهان کردن فعالیت مجرمانه، بیان خشم یا کینه توزی، برای بهبود شرایط زندگی فرد، یا در پاسخ به یک هذیان یا توهم انجام نشده و حاصل اختلال در قضاوت (اختلال هوشی رشد) نمی باشد.


جنون دزدی

علایم

دزدیدن مکرر اشیا 

تسکین و لذت حین دزدی 

افسردگی و احساس گناه

انواع اختلالات ایذایی؛ از جنون آتش افروزی تا جنون دزدی

ویژگی اصلی این اختلال که غالبا در نوجوانی آغاز می شود، ناتوانی مکرر برای مقاومت در برابر تکانه های دزدیدن اشیا بدون توجه به ارزش مادی و بدون نیاز به استفاده شخصی است.

فرد پیش از دزدی، احساس تنش فزاینده ای را تجربه می کند و در حین دزدی احساس لذت، رضایت یا تسکین می کند. این دزدی برای ابراز خشم، کینه جویی یا در پاسخ به یک هذیان یا توهم انجام نمی شود.

اشیا دزدیده می شوند علی رغم این واقعیت که معمولا ارزش مادی اندکی دارند و فرد می تواند پول آن ها را پرداخت کند، غالبا آن ها را دور می اندازد و یا به آن ها بی توجهی می کند. گاهی فرد ممکن است اشیاء دزدی را ذخیره کند یا مخفیانه آن را باز گرداند.

گر چه این افراد دچار این اختلال، در صورتی که احتمال دستگیری فوری وجود داشته باشد از دزدی اجتناب می کنند اما اغلب دزدی ها را از پیش برنامه ریزی نکرده یا به طور کامل احتمال دستگیر شدن را مد نظر قرار نمی دهند.

انواع اختلالات ایذایی؛ از جنون آتش افروزی تا جنون دزدی

دزدی بدون کمک گرفتن از دیگران یا به کمک دیگران انجام می شود. این افراد معمولا در برابر تکانه دزدیدن مقاومت می کنند و به اشتباه بودن کارشان آگاه هستند، از دستگیر شدن می ترسند و درباره دزدی هایشان احساس افسردگی یا گناه می کنند.

آیا اسامی این اختلالات روانی تا به حال به گوشتان خورده بود؟ شاید هم کسانی را در اطراف خود دیده باشید که از این اختلالات رنج میبرند. تجربیات خود را در قسمت نظرات با ما در میان بگذارید.


تورم بدن نشانه چیست؟


مجله سیب سبز – ستاره محمد: همه ما تجربه ورم يا ادم در حداقل يك يا چند منطقه از بدن‌مان را داريم و مي‌دانيم اگر خوش‌شانس باشيم اين ورم بعد از مدتي خود به خود رفع مي‌شود اما گاهي اوقات ورم‌ها سمج‌تر از آن هستند كه بعد از چند روز محو شوند و مي‌توانند نشانه يك بيماري مهم مثل بيماري‌هاي كليوي، كبدي، قلبي و… باشند.

در چنين شرايطي اگر ورم‌ها جدي گرفته نشوند، بيماري پنهان در پشت آنها پيشرفت مي‌كند و حتي ممكن است جان‌تان را به خطر بيندازد! پس اگر مي‌خواهيد با انواع اين برآمدگي‌ها و دليل پيدا شدن‌شان در نقاط مختلف بدن آشنا شويد، صحبت‌هاي دكتر سعيد كلباسي، فوق‌تخصص غدد و متابوليسم، فلوشيپ ديابت و استاديار دانشگاه علوم‌پزشكي شهيد بهشتي را از دست ندهيد.

ورم انواع مختلفي دارد!

ادم يا ورم به‌طور كلي به دو دسته تقسيم مي‌شود؛ ورم‌هاي كلي يا منتشر در تمام بدن و ورم‌هاي موضعي كه فقط در يك نقطه خاصي از بدن ايجاد مي‌شوند. ورم‌ها را همچنين مي‌توان به دو نوع گوده‌گذار و غيرگوده‌گذار تقسيم كرد. در ورم‌هاي گوده‌گذار وقتي دست‌مان را روي منطقه ورم‌كرده مي‌گذاريم و ۳۰ ثانيه نگه مي‌داريم و بعد برمي‌داريم جاي آن در ناحيه باقي مي‌ماند. اين حالت ناشي از تغيير مايع ميان‌بافتي زير سلول‌هاست كه به اطراف منتقل مي‌شود و گودي در آن ناحيه ايجاد مي‌كند اما در ورم‌هاي غيرگوده‌گذار با فشار انگشت، جاي آن باقي نمي‌ماند.

تورم بدن نشانه چیست؟

ورم‌هاي گوده‌گذار معمولا به علت چند دسته از بيماري‌هاي كلي مثل بيماري‌هاي كليوي، قلبي، كبدي، كمبود پروتئين و. . . ایجاد می‌شوند. ورم‌هاي غير گوده‌گذار نيز بيشتر به دنبال اختلالات سيستم لنفاوي يا اختلال در بازگشت وريدي اتفاق مي‌افتند و معمولا موضعي هستند؛ براي مثال ممكن است فردي در ناحيه لگن جراحي شود و به دنبال آن يكي از پاهايش ورم كند يا ممكن است سينه و غدد لنفاوي‌اش را جراحي كنند و به دنبال آن يكي از دستانش ورم كند يا در مثالي ديگر بيماري را تصور كنيد كه عمل قلب باز انجام داده و به دليل اينكه از ناحيه پايش يك تكه وريد برداشته شده دچار ورم منطقه‌اي در آن قسمت از پا شده‌است.

وقتي همه جاي بدن ورم مي‌كند. . .

ورم‌هاي كلي معمولا به دليل افزايش فشار داخل وريد‌ها ايجاد مي‌شوند. به عبارت ديگر وريدي كه بايد مايع را از فضاي ميان‌بافتي برگرداند دچار افزايش فشار شده و ورم ايجاد مي‌كند. از علل شايع ورم‌هاي كلي مي‌توان به كمبود پروتئين‌هاي داخل خون به‌خصوص آلبومين اشاره كرد. بيماري‌هاي كبدي نيز مي‌توانند باعث كاهش توليد آلبومين در بدن شوند. كم‌كاري تيروئيد و نارسايي‌هاي قلبي نيز از ديگر بيماري‌هايي هستند كه باعث ورم كلي بدن مي‌شوند.

شايد مشكل از كليه و كبد باشد!

يكي از دلايل ورم‌هاي گوده‌گذار بيماري كليوي و دفع پروتئين است؛ براي مثال اين نوع ورم در سندرم‌هاي نفروتيك (نوعي اختلال در كليه كه باعث دفع پروتئين مي‌شود) به دنبال بيماري‌هاي عفوني، ديابت، فشار خون يا گلومرونفريت‌ها (التهاب كليه) ديده مي‌شود.

در واقع هرگاه ميزان پروتئين خون پايين مي‌آيد آب به‌راحتي از درون عروق به بافت‌هاي زيرجلدي نفوذ پيدا مي‌كند و باعث تورم مي‌شود. همان‌طور كه گفته شد اين ورم در بيماري‌هاي كليوي ناشي از دفع پروتئين است اما در بيماري‌هاي كبدي ناشي از عدم توليد پروتئين است بنابراين هر دوي اين موارد باعث ورم مي‌شوند.

هر ورمي خطرناك نيست

هر ورمي خطرناك نيست و خوشبختانه اكثر علل ورم قابل درمان هستند از جمله بيماري‌هاي كليوي، كبدي، كمبود پروتئين و بيماري‌هاي ناشي از نارسايي‌هاي قلب. ورم ناشي از اين بيماري‌ها را مي‌توان با كاهش نمك مصرفي و استفاده از داروهاي اختصاصي و داروهاي مدر برطرف كرد.

ديابتي‌ها مراقب ورم پا باشند

ورم‌هاي موضعي معمولا ناشي از بيماري‌هاي سيستميك (درگير كننده تمام بدن) نيستند و بيشتر به علت سلوليت (عفونت بافت زيرجلدي) يا التهاب در ناحيه رخ مي‌دهند؛ براي مثال در بيماران ديابتي مي‌بينيم گاهي اوقات ناحيه خاصي از پاي‌شان به دنبال عفونت يا زخم دچار ورم مي‌شود. اين نوع ورم‌ها بايد جدي گرفته شوند در غير اين صورت ممكن است عفونت شدت پيدا كند و حتي به قطع عضو منجر شود.

ورم در بارداري طبيعي است؟

درصدي از ورم‌ها در بارداري طبيعي و جزئي از فيزيولوژيك بارداري محسوب مي‌شوند. به‌خصوص در سه ماهه دوم و سوم وقتي جنين بزرگ مي‌شود روي سيستم وريدي تحتاني فشار مي‌آورد درنتيجه بازگشت وريدي مختل مي‌شود و کمی ورم در پا ايجاد مي‌كند. اما اگر ورم زودتر از سه ماهه دوم و سوم ايجاد شود يا شديدتر از حالت طبيعي باشد بايد توسط متخصص زنان يا داخلي مورد بررسي قرار بگيرد چراكه مي‌تواند ناشي از يك بيماري خطرناك در بارداري به نام پره‌اكلامپسي (مسموميت بارداري) يا يك اختلال كليوي باشد. اما به‌طور كلي ورم تا حدي در اين دوران عادي است و جاي نگراني وجود ندارد. اين ورم‌ها اغلب محدود به اندام‌هاي تحتاني هستند. همچنين با خوابيدن بهتر و در طول روز با ايستادن تشديد مي‌شوند.

تورم بدن نشانه چیست؟

ورم كبود و نارسايي قلبي!

در ورم‌هاي ناشي از نارسايي قلبي، مشكل از بازگشت وريدي خون به سمت راست قلب است، در اين حالت قلب نمي‌تواند به خوبي خون را پمپاژ كند و آن را پس مي‌زند و باعث ورم مي‌شود. ورم در نارسايي‌هاي سمت چپ قلب نيز ابتدا بيشتر در ريه ايجاد مي‌شود بنابراين فرد دچار خس‌خس و تنگي نفس خواهد شد اما ورم ناشي از نارسايي سمت راست قلب معمولا در دست و پا و اندام تحتاني رخ مي‌دهد. دركل ورم‌هاي قلبي معمولا همراه با سيانوز (كبودي پوست) و كم شدن اكسيژن هستند، به همين دليل تحت عنوان ورم‌هاي سياه يا كبود نيز شناخته مي‌شوند و مي‌توانند خطرناك باشند.

ورم پا نشانه چيست؟

تورم پا اگر دوطرفه باشد سيستميك و مربوط به كل بدن است اما اگر يك‌طرفه باشد، ورم موضعي محسوب مي‌شود كه در اين صورت فرد حتما بايد از نظر لخته شدن خون در عروق پا بررسي شود. در ورم دوطرفه پا نيز ابتدا بايد از فرد در مورد داروهاي مصرفي و سوابق بيماري‌هايش سوال كرد سپس آزمايش‌هاي لازم درخواست مي‌شود. براي مثال «آملوديپين» يكي از داروهاي كاهنده فشار خون است كه مي‌تواند باعث تورم هر دو پا شود. اگر هم تورم فقط در يك پا باشد مي‌توان با انجام يك سونوگرافي داپلر، تخليه وريدي آن ناحيه را بررسي كرد.

ورم شكم نشانه چيست؟

تورم در شكم تحت عنوان آسيت خوانده شده و معمولا در بيماري‌هاي كبدي، قلبي و كليوي ديده مي‌شود. براي تشخيص علت آن نيز بايد از مايع آسيت نمونه‌برداري شود و در آزمايشگاه آناليز صورت گيرد. اين تورم مي‌تواند بر اثر بيماري‌هاي موضعي در شكم مثل سل صفاقي (شكمي)، سرطان صفاقي يا بيماري‌هاي سيستميك مثل نارسايي و سيروز كبدي، سرطان كبدي، سرطان پخش شده در شكم يا حتي نارسايي سمت راست قلب ايجاد شود.

ورم صورت نشانه چيست؟

در اين رابطه بيشتر تورم پشت پلك‌ها و بيماري‌هاي سيستميك مطرح است؛ براي مثال بيماري كم‌كاري تيروئيد و سندرم نفروتيك ناشي از دفع پروتئین در كليه معمولا با تورم صورت ظاهر مي‌شود. افراد مبتلا به سندرم نفروتيك معمولا صبح‌ها كه از خواب بيدار مي‌شوند صورت‌شان ورم كرده است و شب‌ها نيز اين ورم به مچ پا تغيير مكان مي‌دهد. خيلي از بيماري‌هاي التهابي نيز مي‌توانند باعث تورم در صورت شوند كه اين حالت معمولا همراه با تغيير رنگ و قرمز شدن پوست است. تورم يك‌طرفه پلك نيز معمولا علتي موضعي دارد.

ورم دست نشانه چيست؟

علت ورم دست بستگي به اين دارد كه چقدر از دست درگير شده باشد؛ براي مثال اگر ورم فقط تا ناحيه مچ دست‌ها باشد احتمال وجود يك بيماري شايع مثل اسكلرودرمي (نوعي بيماري روماتيسمي) پررنگ مي‌شود. از ديگر بيماري‌هايي كه باعث تورم و التهاب پشت دست‌ها مي‌شود مي‌توان به بيماري آرتريت روماتوئيد، تنوسينوويت (ورم غلاف تاندون) و بيماري‌هاي روماتولوژيك اشاره كرد.

اگر هم ورم در كل دست و يك‌طرفه باشد اختلالات ديگري مطرح مي‌شود؛ براي مثال كساني كه دنده‌هاي گردني بزرگ دارند ممكن است تخليه سيستم وريدي‌شان در شبكه بازويي مختل شود و دست‌شان ورم كند. علاوه بر اين همان لخته‌اي كه در پا ممكن است ايجاد شود در دست هم مي‌تواند تشكيل شود و تورم ايجاد كند. اگر هم هر دو دست با هم ورم كنند احتمال بيماري‌هاي سيستميك وجود دارد. گاهي نيز متاسفانه علل سرطاني (مثل سرطان پستان و غدد لنفاوي) باعث ورم يك‌طرفه و غير گوده‌گذار در دست‌ها مي‌شوند.

به الگوي ورم توجه كنيد!

الگوي ورم در تشخيص علت آن مي‌تواند كمك كننده باشد؛ براي مثال در بيماري‌هاي قلبي ابتدا پا دچار ورم مي‌شود و در ادامه شكم ممكن است دچار افزايش مايع و ورم شود اما در بيماري‌هاي كبدي ابتدا مايع در فضاي شكم جمع مي‌شود و بعد پا ممكن است متورم شود. در بيماري‌هاي تيروئيد نيز معمولا همزمان با تورم پا، پلك نيز متورم مي‌شود درصورتي كه ورم پلك چشم‌ها در بيمارهاي قلبي ناشايع است. در نتيجه از روي الگوي درگيري ورم هم مي‌توان احتمال وجود بعضي بيماري‌ها را پررنگ‌تر يا كم‌رنگ‌تر كرد.

تورم بدن نشانه چیست؟

ورم غدد لنفاوي نشانه چيست؟

سيستم لنفاوي در كل بدن وظيفه حمل سلول‌هاي ايمني و بخشي از مايعات خارج شده از سلول‌ها را برعهده دارد. علت ورم در غدد لنفاوي بسته به محل غده مي‌تواند متفاوت باشد؛ براي مثال تورم غدد لنفاوي زير گلو مي‌تواند به علت يك عفونت ساده گلو اتفاق بيفتد. تورم غدد لنفاوي زير بغل نيز مي‌تواند ناشي از سرطان پستان باشد.

 تورم غدد لنفاوي در بالاي ترقوه مي‌تواند ناشي از يك سرطان در سيستم گوارش باشد. تورم غدد لنفاوي در ناحيه پا يا كشاله ران نيز مي‌تواند ناشي از يك عفونت در همان قسمت باشد. اگر هم غدد لنفاوي چند ناحيه همزمان ورم كنند احتمال وجود بيماري‌هاي سيستميك مثل بيماري‌هاي عفوني، سرطان خون، لنفوم (نوعي سرطان سيستم ايمني) و. . . مطرح مي‌شود. به‌طور كلي تورم غدد لنفاوي اغلب منشا عفوني داشته يا ممكن است ناشي از بدخيمي باشد.

سه مرحله براي تشخيص علت ورم!

در تشخيص علت ورم‌هاي كلي توجه به سه نكته ضروري است:

۱٫ اگر ورم ناشي از اختلالات كليوي باشد بايد يك آزمايش ادرار درخواست شود تا ميزان دفع پروتئین مشخص شود. همچنين بايد ميزان BUN و كراتينين خون اندازه‌گيري شود تا بتوان از اين طريق كاركرد كليه را بررسي كرد.

۲٫ در تشخيص ورم‌هاي ناشي از مشكلات كبدي بايد آزمايش‌هايي براي اندازه‌گيري آلبومين و پروتئين خون درخواست شود. در قدم‌هاي جلوتر نيز سونوگرافي و اندازه‌گيري آنزيم‌هاي اختصاصي كبدي، PT و. . . به تشخيص كمك مي‌كند.

۳٫ در تشخيص ورم‌هاي ناشي از نارسايي قلبي، گرفتن شرح حال بيمار بسيار كمك‌كننده است براي مثال داشتن تنگي نفس، سابقه سكته‌هاي قلبي و. . . همگي باعث مي‌شود بيشتر به مشكلات قلبي شك كنيم که در اين صورت بايد درخواست مشاوره قلب، نوار قلبي و اكو داده شود.

نمك هم بي‌تقصير نيست!

مصرف نمك هم مي‌تواند باعث ورم شود البته در افراد سالم، كليه اين قابليت را دارد كه نمك اضافي را از بدن دفع كند بنابراين مصرف نمك بيشتر در كساني كه بيماري‌هاي زمينه‌اي و كليوي دارند باعث تورم مي‌شود. در واقع نمك آب را به سمت خود جذب مي‌كند. پس اگر ميزان نمك خون زياد باشد باعث جذب آب همراه و تجمع آب در فضاي بين سلولي و ورم مي‌شود.  پس اگر مبتلا به بیماری‌های کلیوی هستید باید با احتیاط بیشتری نمک مصرف کنید.

اگر ورم همراه با درد باشد. . .

بعضي ورم‌ها همراه با درد هستند از جمله ورمي كه به صورت موضعي و به دنبال بيماري‌هايي چون روماتيسم، نقرس و. . . روي مفاصل دست و پا ايجاد مي‌شود. براي مثال افرادي كه گوشت قرمز زياد مي‌خورند، اسيد اوريك در مفاصل‌شان رسوب مي‌كند و قاعده شست‌شان متورم و بسيار دردناك مي‌شود. يكي ديگر از انواع ورم‌هاي دردناك، ورمي است كه به دنبال سلوليت‌ها يا عفونت‌هاي موضعي ايجاد مي‌شود. براي مثال در بيماران ديابتي ممكن است گوشه پاي‌شان زخم شود و دور آن ورم كند كه اين ورم همراه با درد است و نشانه‌اي از عفونت موضعي است.

نكته: مصرف گوشت قرمز به تنهايي دليل ورم كردن دست‌ها نیست مگر اينكه زياده‌روي در مصرف گوشت باعث افزايش دريافت پورين شده و بيماري نقرس ايجاد شود.

نكته: داروهاي مسكن نيز مي‌توانند باعث ايجاد ورم شوند البته به شرطي كه مصرف‌شان طولاني و بيش از حد باشد و منجر به نارسايي كليوي شود بنابراين مصرف محدود و كم آنها باعث ورم نخواهد شد. به‌طور كلي تمامي داروهايي كه باعث عوارض كليوي و كبدي مي‌شوند مي‌توانند ورم ايجاد كنند. كورتون نيز يكي ديگر از داروهايي است كه زياده‌روي در مصرف آن باعث ورم مي‌شود.

نكته: در صورت وقوع ورم توصيه مي‌شود از سنگینی وزن‌تان روي آن اندام خودداري كرده و ترجيحا آن را تكان ندهيد. در اولين فرصت نيز به پزشك مراجعه كنيد.

هشدار: اگر علت ورم به موقع تشخيص داده شود قابل درمان است اما اگر براي درمان آن دير اقدام شود احتمال دارد فرد دچار عوارض بالقوه خطرناكی شود.


تفاوت اسکین تگ و زگیل تناسلی چیست؟


هفته نامه سلامت – ندا احمدلو: اسکین تگ، نوعی ضایعه پوستی همرنگ پوست یا کمی پررنگ تر از آن است که برخی افراد، آن را با زگیل های پوستی اشتباه می گیرند. از آنجا که ناحیه تناسلی، شکم و کشاله ران هم می تواند درگیر این ضایعه پوستی خوش خیم شود و درمان این دو ضایعه پوستی با هم تفاوت دارد، با دکتر بهروز باریک بین، متخصص پوست و قائم مقام مرکز تحقیقات لیزر ایران درباره تفاوت های زگیل تناسلی و اسکین تگ گفت و گو کرده ایم.

تفاوت اسکین تگ و زگیل تناسلی چیست؟


بیشتر چه قسمت هایی از بدن درگیر اسکین تگ می شوند؟

– گردن، زیربغل ها، کشاله ران و در مواردی هم ناحیه تناسلی. به طور کلی، رابطه قابل توجهی بین چاقی، مقاومت به انسولین و ابتلا به اسکین تگ وجود دارد بنابراین افراد چاق و آنهایی که چین های بیشتری در بدنشان وجود دارد، بیشتر از سایر افراد به اسکین تگ مبتلا می شوند.

از رابطه اسکین تگ و مقاومت به انسولین گفتید. یعنی بیماران دیابتی، بیشتر در معرض ابتلا به اسکین تگ هستند؟

– بله، افرادی که سابقه خانوادگی ابتلا به دیابت دارند و خودشان هم به این بیماری مبتلا هستند، مقاومت به انسولین دارند و وجود اسکین تگ در آنها شایع تر است.

آیا خود فرد می تواند تفاوت بین زگیل و اسکین تگ را تشخیص دهد؟

– معمولا نه، افراد مبتلا به ضایعات پوستی همرنگ پوست باید برای تشخیص نوع ضایعه پوستی، به متخصص پوست مراجعه کنند تا با تشخیص صحیح، درمان مناسبی برای آنها در نظر گرفته شود. گاهی ویروس HPV یا زگیل هم روی برخی از انواع اسکین تگ وجود دارد و گاهی افتراق بالینی این ۲ نوع ضایعه از هم بسیار مشکل می شود. به همین دلیل می گوییم خود فرد نمی تواند تفاوت بین این ۲ زائده پوستی را تشخیص دهد.

چطور تفاوت زائده های پوستی و زگیل را در ناحیه تناسلی تشخیص دهیم؟

– انجام آزمایش های پاتولوژی، آزمایش های ویروس شناسی برای تشخیص ابتلا به زگیل تناسلی برای افتراق زگیل تناسلی از اسکین تگ تناسلی لازم است.

آیا تفاوت ظاهری مشخصی بین اسکین تگ و زگیل تناسلی وجود دارد؟

– هرچند که نمی توان حکم کلی در این زمینه صادر کرد اما معمولا برخی اسکین تگ ها دارای پایه های بلند و به حالت آویزان تر هستند در حالی که شکل ظاهری اسکین تگ های کوچک و با پایه های پهن، بیشتر شبیه زگیل است و به سختی می توان تفاوت این ۲ را بدون بررسی های آزمایشگاهی تشخیص داد.

آیا اسکین تگ ها هم مانند زگیل تناسلی خطرناک هستند و باید به فکر درمان آنها بود؟

– اسکین تگ ها، ضایعات بسیار بی خطری هستند که مسری نیستند.

درمان اسکین تگ چگونه است؟

– متخصص پوست می تواند با توجه به نوع ضایعه و محل قرارگیری آن، از قیچی های مخصوص و استریل، کرایوتراپی، کوتر یا رادیوفرکوئنسی برای برداشتن اسکین تگ ها استفاده کند. مثلا اگر اسکین تگ ها را با قیچی های مخصوص استریل برداریم، جای آنها باقی نمی ماند اما اگر آنها را لیزر کنیم، جای آنها روی  پوست باقی خواهدماند.

اصلا ضرورتی برای درمان اسکین تگ وجود دارد؟

– اسکین تگ ها خطری ندارند و اگر متخصص پوست تشخیص دهد که ویروس زگیل روی اسکین تگ سوار نیست، به هیچ وجه به درمان نیاز ندارد؛ مگر اینکه خود فرد از نظر ظاهری مشکل داشته باشد.

آیا بیماری های داخلی هم می توانند بر اسکین تگ موثر باشند؟

–  بله، اما تحت شرایطی. مثلا چاقی، یکی از عوامل افزایش مقاومت بدن به انسولین است. از طرف دیگر، این مقاومت به انسولین می تواند باعث بروز تخمدان پلی کیستیک در برخی خانم ها شود. هرچقدر وزن خانم ها بالاتر برود، مقاومت بدنشان به انسولین بیشتر و بیماری تخمدان پلی کیستیک آنها تشدید شود، امکان بروز اسکین تگ هم در آنها بیشتر خواهدشد.

بروز ضایعه های پوستی در ناحیه زیر ناف تا بالای آلت تناسلی یا افراد مقعد، بیشتر احتمال زگیل تناسلی را مطرح می کند یا اسکین تگ؟

– احتمال بروز زگیل در ناحیه بین ناف تا آلت تناسلی، بیشتر از اسکین تگ است و افراد مبتلا به زائده های پوستی در این قسمت ها باید برای افتراق زگیل از اسکین تگ، حتما به متخصص پوست مراجعه کنند. البته نوعی اسکین تگ خاص در اطراف مقعد در افرادی که مبتلا به شقاق مقعد هستند، به وجود می آید. این زائده پوستی بیرون زده از مقعد، ناشی از شقاق است. با این حال، هر نوع ضایعه پوستی در ناحیه تناسلی کودکان یا بزرگسالان باید به وسیله متخصص پوست بررسی شود تا در صورت ابتلا به زگیل تناسلی، مراحل درمانی هرچه سریع تر آغاز شود.


خارش پوست، نشانه چیست؟


وب‌سایت روزیاتو – گلریز برهمند: همه ی ما اغلب خارش پوست را تجربه می کنیم و این حالت در بیشتر اوقات مسأله ای طبیعی است که دلیلی برای نگرانی در مورد آن وجود ندارد. اما زمانی که خارش شکلی مزمن پیدا می کند یا در نقطه ی خاصی از بدن رخ می دهد نباید نسبت به آن بی توجه باشیم چون ممکن است از علائم بیماری جدی ای باشد. حال می خواهیم ببینیم خارش پوست چه نکاتی را درباره ی سلامتی ما بیان می کند؟

۱- بیماری کلیوی

خارش شدید در تمامی نقاط بدن اغلب در افرادی رخ می دهد که در مرحله ی نهایی بیماری کلیوی هستند یا از نارسایی کلیوی مزمن رنج می برند. طبق تحقیقات، ۴۲ درصد از بیماران دیالیزی دچار خارش متوسط تا شدید هستند. این خارش به حدی شدید است که فرد را در میانه ی شب از خواب بیدار می کند. هنوز مشخص نیست چرا بیماری کلیه باعث خارش می شود اما پزشکان گمان می کنند این مسأله ناشی از تجمع سموم در بدن است چون کلیه ها قادر نیستند جریان خون را از ضایعات آن پاکسازی کنند.

خارش پوست، نشانه چیست؟

۲- بیماری کبد

خارش بی وقفه ی تمام بدن می تواند از علائم اولیه ی بیماری کبد هم باشد. اگر کبد عملکرد مناسبی در سم زدایی بدن نداشته باشد، مواد اضافی ای مثل اسیدهای صفرا در بدن انباشته می شود.

۳- بیماری درماتوگرافی

اگر بعد از خاراندن آرام بدن، رد باریک برجسته و قرمز رنگی روی پوست تان باقی می ماند که محو شدن آن ۱۵ تا ۳۰ دقیقه طول می کشد، ممکن است مبتلا به بیماری درماتوگرافی باشید. هنوز علت دقیق این بیماری مشخص نیست اما پزشکان می گویند اضطراب، عفونت ها، مواد آلرژی زا یا داروهایی مثل پنیسیلین می تواند علت بروز این مشکل باشد. درماتوگرافی یک مشکل پوستی جدی است که بر اثر آن پوست به تماس حساس می شود و هیستامین زیادی تولید می کند.

احتمال بروز این برجستگی ها در محل تماس و نقاطی که با لباس پوشیده شده بیشتر است. تشخیص این بیماری آسان است اما در اغلب موارد تشخیص داده نمی شود چون برای شخص مبتلا آن قدر شدید و آزار دهنده نیست که به خاطر آن به یک متخصص پوست مراجعه کند.

۴- بیماری نخاعی

خارش مزمن در نیمه ی بالایی پشت (بدون وجود هیچ دانه ی پوستی) می تواند نشان دهنده ی خارش نوروپاتی و از علائم نقص عصبی باشد. طبق تحقیقات، بیماری نخاعی ای که بر اثر بالا رفتن سن یا آسیب جسمی به وجود آمده، به عصب فشار وارد می کند و این مسأله باعث احساس خارش روی پوست می شود.

خارش های نوروپاتی می تواند در یک طرف بدن یا هر دو طرف آن رخ دهد و اگر خاراندن پوست، خارش آن را تسکین ندهد این مسأله نشانه ی خطر است. برای مثال، افرادی که دچار اگزما هستند خاراندن پوست احساس خوبی به آن ها می دهد اما خارش نوروپاتی با خاراندن بهتر نمی شود و حتی در اغلب اوقات شدیدتر می شود.

۵- بیماری سلیاک

برآمدگی ها و تاول های روی زانو، آرنج، نشیمنگاه و یا خط پیشانی که خارش شدیدی داشته باشند، از نشانه های بیماری سلیاک هستند. بیماری پوستی سلیاک باعث مصرف شدن گلوتن بدن می شود و سیستم ایمنی مخاطی روده ها با تولید نوعی آنتی بادی به این مسأله واکنش نشان می دهد. این آنتی بادی با جا به جا شدن در بدن و چسبیدن به سلول های پوستی باعث واکنش خارش دار می شود.

۶- بیماری لنفوم

۵ تا ۳۰ درصد از بیماری های لنفوم (نوعی از بیماری های خونی) مثل لنفوم های هاجکین و غیر هاجکین موجب خارش می شوند. خارش همراه با بروز دانه های پوستی می تواند از علائم اولیه ی بیماری هاجکین باشید که احتمالا علت آن مولکول های سیتوکین هستند. سیتوکین ها مولکول های پیام رسانی هستند که در واکنش به عفونت باعث التهاب می شوند.

۷- بیماری تیروئید

کم کاری یا پرکاری تیروئید می تواند باعث خارش پوستی شود. هنوز علت این مسأله مشخص نیست اما ممکن است در اثر تغییرات غدد عرق باشد که باعث خشک شدن پوست می شود. خشکی و خارش پوست در افرادی که تیروئید کم کار دارند شایع تر است، چون در بافت پوست گیرنده های هورمون تیروئید وجود دارد که با فقدان هورمون تیروئید، فعالیت سلولی آن ها کاهش پیدا می کند.

خارش پوست، نشانه چیست؟

۸- آلرژی ها

بسیاری از آلرژی های پوستی در طبقه بندی درماتیت های تماسی قرار می گیرند. درماتیت تماسی نوعی دانه ی پوستی خارش دار است که در تماس با یک عامل آلرژی زا دچار آن می شوید، مثل عناصر محصولات بهداشتی و آرایشی.

۹- یائسگی

با فرا رسیدن دوران یائسگی ممکن است دچار تغییرات ناگهانی ای در ظاهر خود مثل خشکی پوست شوید. کاهش تولید هورمون استروژن در بدن که برای تولید ماده ی کلاژن لازم است، منجر به خشک و نازک تر شدن پوست می شود چون چربی طبیعی پوست که رطوبت آن را حفظ می کند کاهش می یابد.

۱۰- سرطان سینه

بیماری پاژه نوع نادری از سرطان سینه است که بر اثر آن سلول های سرطانی در داخل یا اطراف نوک سینه انباشته می شوند. اولین نشانه ی این بیماری ظاهر شدن تکه های فلس مانند، قرمز رنگ و خارش دار در اطراف نوک سینه و هاله ی آن است. گاهی این بیماری را به اشتباه اگزمای نوک سینه تشخیص می دهند.

۱۱- بارداری

در دوران بارداری دانه های قرمز رنگ خارش داری روی شکم یا دست و پای بعضی زنان ظاهر می شود. در اغلب مواقع نمی توان کاری برای تسکین این خارش ها انجام داد چون این خارش ها معمولا در اواخر سه ماهه ی سوم بارداری رخ می دهند که طی آن مصرف اغلب داروها امکان پذیر نیست. اگرچه این مسأله ثابت نشده اما برخی معتقدند این دانه ها در بارداری های چندقلویی رخ می دهند و برخی دیگر هم معتقدند علت این مسأله کش آمدن پوست در دوران بارداری است.


میکروب معده چیست؟


ماهنامه پیام یاقوت – دکتر سید امیرمنصور رضادوست*: هلیوباکتری یا میکروب معده، نوعی باکتری معده است. این موجودات ذره بینی می توانند وارد بدن شما شده و در دستگاه گوارش زندگی کنند. پس از چندین سال، باعث به وجود آمدن زخم معده یا زخم بخش بالایی روده کوچک می شوند.

علت، علائم و درمان میکروب معده (هلیکوباکتری) چیست؟

میکروب معده چیست؟

برای برخی از افراد، عفونت ناشی از هلیوباکتر پیلوری باعث ابتلا به سرطان معده می شود. عفونت معده ناشی از میکروب معده (باکتری معده) شایع است. در حدود دوسوم جمعیت جهان این باکتری را در بدن خود دارند. برای اغلب افراد، این باکتری باعث به وجود آمدن زخم یا علائم دیگر نمی شود. در صورتی که این باکتری مشکلاتی را برای شما فراهم کرد، داروهایی وجود دارد که باعث کشتن این میکروب ها و کمک به التیام درد و زخم می شوند. با دسترسی بیشتر افراد به آب سالم و بهداشت، افراد کمتری نسبت به قبل به این باکتری معده مبتلا می شوند.

پس از ورود هلیوباکتری به بدن، به غشای معده حمله می کند، غشای معده از شما در برابر اسیدی که بدن برای هضم غذا استفاده می کند، محافظت می کند. وقتی باکتری معده آسیب قابل توجهی به غشای معده وارد کرد، اسید می تواند وارد غشا شود و باعث به وجود آمدن زخم معده گردد. زخم معده موجب خونریزی، عفونت و جلوگیری از حرکت غذا در دستگاه گوارش می شود.
علت میکروب معده، غذا، آب یا ظرف آلوده می باشد. این بیماری در کشورها یا جوامعی که فاقد سیستم فاضلاب مناسب هستند یا آب سالمی ندارند بیشتر شایع است. همچنین باکتری معده از طریق تماس با بزاق یا مایعات دیگر بدن فرد مبتلا به آن قابل سرایت است.

علت، علائم و درمان میکروب معده (هلیکوباکتری) چیست؟

میکروب معده در کودکان شیوع بیشتری دارد و بسیاری از افراد در دوران کودکی به این بیماری مبتلا می شوند، اما این باکتری به بزرگسالان نیز قابل سرایت است. این باکتری ها برای سالیان زیادی در بدن زندگی می کنند و در اغلب موارد افرادی که مبتلا به آنها می شوند دچار زخم معده و علائم دیگر نمی شود. پزشکان به طور قطع نمی دانند که چرا تنها تعدادی از افراد پس از ابتلا به میکروب معده، زخم معده و غیره می گیرند.

علائم و نشانه ها

در صورتی که زخم معده دارید، درد شدید یا خفیفی را در شکم خود احساس می کنید. این دردها موقتی هستند، اما وقتی معده شما خلی است، مثلا بین وعده های غذایی یا در نیمه شب، این درد اغلب بیشتر حس می شود. این درد می تواند بین چند دقیقه تا چند ساعت طول بکشد. پس از غذا خوردن، نوشیدن شیر یا مصرف آنتی اسید درد تا حدودی تسکین پیدا می کند. علائم دیگر زخم معده ناشی از میکروب معده شامل موارد زیر می شود:

– نفخ

– آروغ

– فقدان احساس گرسنگی

– تهوع

علت، علائم و درمان میکروب معده (هلیکوباکتری) چیست؟

– استفراغ

– کاهش وزن بدون دلیل مشخص

زخم ها باعث خونریزی معده یا روده می شود که برای سلامتی شما خطرناک است. در صورت داشتن یکی از علائم زیر، سریعا به پزشک مراجعه کنید:

– مدفوع خونی، تیره را قرمز رنگ

– احساس خستگی بدون دلیل خاصی

– رنگ پریدگی پوست

– استفراغی که دارای خونی است و شبیه قهوه آسیاب شده می باشد.

– دل درد شدید

عفونت هلیوباکتری ممکن است منجر به سرطان معده شود. هر چند که این امر چندان شایع نیست. اگر علائم زخم معده را نداشته باشید، پزشک وجود هلیکوباکتر پیلوری را مورد آزمایش قرار نمی دهد. اما اگر اکنون یا در گذشته این علائم را داشته اید، بهتر است آزمایشاتی روی شما صورت بگیرد. داروهایی مثل داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی نیز می توانند باعث آسیب رساندن به غشای معده شما شوند. بنابراین بهتر است متوجه شوید که چه چیزی باعث بوجود آمدن علائم شما می شود تا درمان مناسب برای بهبود آنها تجویز شود.

برای شروع کار، پزشک در مورد سوابق پزشکی، علائم و داروهایی که مصرف می کنید سوالاتی را می پرسد. سپس معاینه فیزیکی انجام می دهد که شامل فشار دادن شکم برای بررسی ورم، التهاب یا درد می شود.

تشخیص

در ادامه روش های تشخیصی ابتلا به میکروب معده شرح داده می شود:

* آزمایش تنفسی اوره:

شما نوشیدنی خاصی می نوشید که حاوی ماده اوره است. سپس داخل یک کیسه نفس می کشید و پزشک کیسه را برای آزمایش به آزمایشگاه می فرستد. در صورتی که میکروب هلیکوباکتری داشته باشید، باکتری معده، اوره را به دی اکسید کربن تبدیل می کند و آزمایشات آزمایشگاهی نشان می دهند که سطوح گاز در بازدم شما بیش از حد نرمال است. پزشک برای بررسی دقیق تر زخم معده شما، اقدامات زیر را انجام می دهد:

* آندوسکوپی قسمت بالای معده و روده:

در بیمارستان، پزشک با استفاده از یک لوله که دوربین کوچکی به آن متصل است و آندوسکوپ نامیده می شود داخل معده و قسمت بالایی روده شما را مشاهده می کند. دز طول انجام این آزمایش، برای راحتی بیشتر داروهای مسکن برای شما تجویز می شود.

علت، علائم و درمان میکروب معده (هلیکوباکتری) چیست؟

* آزمایشات قسمت بالای معده و روده

در بیمارستان، مایعی را می نوشید که ماده ای به نام باریوم دارد و پزشک از شما تصویر اشعه ایکس می گیرد. مایع گلو و معده شما را می پوشاند و باعث می شود که در تصویر به خوبی مشخص باشند.

* سی تی اسکن

سی تی اسکن یک آزمایش تصویربرداری با اشعه ایکس قدرتمند است که تصاویری با جزییات زیاد از داخل بدن شما عرضه می کند.

درمان

اگر به زخم معده مبتلا شده اید که ناشی از میکروب هیلکوباکتری معده است، درمان میکروب معده شما شامل کشتن میکروب ها، درمان غشای معده و پیشگیری از بازگشت زخم ها می شود. بهبودی فرد بین یک تا دو هفته طول می کشد.

پزشک احتمالا چند نوع دارو را برای شما تجویز می کند. این داروها از قرار زیر هستند:

* آنتی بیوتیک هایی مثل آموکسی سیلین، کلاریترومایسین، مترونیدازول، تتراسایکلین یا تینیدازول برای کشتن میکروب معده بدن. احتمالا باید دو دارو از این دسته مصرف کنید.

* داروهایی که باعث کاهش میزان اسید معده می گردند. از جمله این داروها می تواند به پنتوپرازول یا رابپرازول اشاره کرد.

* اکسید بیسموت که در کنار آنتی بیوتیک ها به کشتن میکروب هلیکو باکتری معده کمک می کند، باعث انسداد هیستامین شیمیایی (که عامل تسریع در تولید اسید بیشتر توسط معده است) می شود. این داروها شامل فاموتیدین، نیزاتیدین یا رانیتیدین می شود.

درمان شما به این معناست که در هر روز باید حدود ۱۴ قرص یا بیشتر مصرف کنید و طول دوره درمان چند هفته است که شاید به نظر زیاد بیاید. اما باید هر چیزی که پزشک تجویز می کند را مصرف کنید و از دستورالعمل های او پیروی کنید. در صورتی که آنتی بیوتیک ها را فورا مصرف نکنید، باکتری معده شما نسبت به آنها مقاوم می شود و در نتیجه درمان میکروب معده (عفونت ها) سخت تر انجام می شود. در صورتی که داروها شما را اذیت می کند، با پزشک در مورد روش های درمانی و نحوه کنترل عوارض جانبی مشورت کنید. یک ماه پس از اتمام دوره درمان، پزشک تنفس یا مدفوع شما را بار دیگر مورد آزمایش قرار می دهد تا مطمئن شود میکروب معده از بین رفته است.

پیشگیری

شما می توانید از ابتلا به عفونت میکروب هلیکوباکتری معده پیشگیری کنید. روش پیشگیری از این میکروب شبیه روش های پیشگیری از میکروب های دیگر است:

* پس از رفتن به دستشویی و قبل از غذا خوردن دست های خود را بشویید. به کودکان خود نیز این کار را آموزش دهید.

علت، علائم و درمان میکروب معده (هلیکوباکتری) چیست؟

* از مصرف غذا یا آبی که سالم نیست، خودداری کنید.

* از خوردن چیزی که به طور کامل پخته نشده است، خودداری کنید.

* از خوردن غذایی که توسط افرادی که دست های خود را نمی شویند، تهیه شده، خودداری کنید.

اگرچه استرس، غذاهای تند و مصرف دخانیات باعث بوجود آمدن زخم معده نمی شود، اما مانع از بهبودی سریع یا تشدید درد ناشی از زخم می شود. در مورد شیوه های مدیریت استرس، بهبود رژیم غذایی و در صورت استعمال دخانیات، نحوه ترک سیگار با پزشک مشورت کنید.

اغلب زخم های ناشی از میکروب هلیکوباکتر پیلوری پس از چند هفته درمان برطرف می شود. در صورتی که دچار زخم معده (از عوارض ابتلا به میکروب هلیکوباکتر معده) هستید، از خوردن داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی برای تسکین درد خودداری کنید، زیرا این داروها به غشای معده آسیب وارد می کنند. در صورتی که به داروی مسکن نیاز دارید، از پزشک خود بخواهید تا مسکن مناسب را برای شما تجویز کند.

درمان میکروب معده معمولا آسان است و مشکلی را به وجود نمی آورد، اما در صورت بی توجهی به علائم آن ممکن است مبتلا به زخم معده یا روده شوید. بنابراین با بروز نشانه های ذکر شده در مقاله به پزشک مراجعه کنید تا در صورت تشخیص وجود باکتری معده، درمان لازم را برایتان تجویز کند.

* فوق تخصص گوارش، کبد و مجاری صفراوی


فوبیا چیست و آیا درمان دارد؟


در اکثر انواع فوبی شرایط به گونه ای است که معمولا فرد در دیگر قسمت های زندگی اش مشکلی ندارد و زندگی نرمالی دارد، اما وقتی با آن موضوع مواجه می شود، ترس را تجربه می کنند و علائمی را نشان می دهد. فوبی انواع مختلفی دارد مثل فوبی حیوانات، فوبی موضوعات بی جان مثل ارتفاعات و فضاهای بسته. ترس از بیماری و مرگ و نیز فوبی خون و فوبی های اجتماعی.

فوبیا چیست و آیا درمان دارد؟

علائم فوبیا چیست؟

علائم شناختی، علائم هیجانی، رفتاری و بدنی چهار دسته علائم فوبیا هستند؛ البته هرکسی که فوبیا دارد، لزوما هر چهار علامت را با هم ندارد. علائم شناختی این است که فرد مدام به این موضوع فکر می کند که نکند با آن چیزی که می ترسد، مواجه شود؛ مثلا در خیابان تاریکی، حرکتی ناگهانی را پشت سر خود احساس می کند. فکر می کند «این یک کیف زن است» و میخکوب می شود.

علائم دسته بعد، هیجانی است. عواطف فرد مثل احساس دلشوره در این دسته قرار می گیرند. هم چنین اضطراب، نگرانی، ترس، وحشت زدگی. علائم بدنی هم داریم که خودش به دو دسته بیرونی و درونی تقسیم می شود. علائم درونی با افزایش ضربان قلب و تپش قلب بروز می کند، اما علائم بیرونی مثل برافروختگی صورت یا لرزش دست است. افراد نسبت به علائم هیجانی خود آگاه ترند و آن ها را بیشتر متوجه می شوند. هرقدر علائم بیشتر باشد، فوبی شدیدتر است. هرقدر علائم آشکارتر باشد، یعنی شدت ترس و فوبی بالاتر است. یک سری علائم رفتاری هستند؛ یعنی ممکن است بدنشان در شرایطی مانند حالت آماده باش یا جنگ و یا گریز قرار بگیرد.

همه افراد در سنین کودکی ممکن است فوبی را تجربه کنند. خیلی از بچه ها ترس از تاریکی یا تنها ماندن را دارند. به مرور زمان که از نظر سنی و عقلی رشد می کنند این ترس ها از بین می رود و نیازی هم به درمان ندارد، اما در یک سری افراد ممکن است علائم باقی بماند؛ پس باید درمان بشوند؛ مثلا افرادی هستند که اصلا از خانه هم خارج نمی شوند که این افراد قطعا به درمان و معالجه احتیاج دارند.

از نظر رفتاردرمانی ریشه فوبیا در چیست؟

اکثر متخصصان معتقدند که ترس و فوبی هایی که شدید هستند، ریشه ژنتیکی دارند. یعنی افرادی حتما در سابقه خانوادگی این علائم را داشته اند. اما یک سری از روان شناس های مثل رفتارگراها معتقدند که لزوما ژنتیکی نیست و ممکن است یاد گرفته شده باشد؛ مثلا اتفاقی برای فرد در دوران بچگی افتاده و ا ترسیده است. پس آن ترس در ذهنش می ماند و هر اتفاق مشابهی برایش بیفتد. همان خاطره و ترس اولیه زنده و تداعی می شود.

آیا فوبیا می تواند موجب بروز علائم شود، مثلا کسی که از دندان پزشکی می ترسد، دچار درد دندان شود؟

کسی که فوبی بیماری دارد، مدام خودش و بدنش را بررسی می کند و به دنبال علائمی شبیه به آن بیماری در خودش می گردد تا ثابت کند آن بیماری را دارد. یک نکته جالب در رابطه با فوبی بیماری این است که اگر فرد واقعا آن بیماری مبتلا شود، فوبی از بین می رود! مثلا کسی که فوبی سرطان دارد، زمانی که واقعا مبتلا شود، فوبی کم کم از بین می رود؛ چون با آن از نزدیک مواجه شده است.

در رابطه با دندان پزشکی و موارد مشابه ممکن است به دلیل ترس از چیزی بعضی علائم تشدید شود. یک سری هورمون ها ترشح می شوند که می توانند علائم بدنی برجای گذارند. کسی که مضطرب است، ضربان قلبش افزایش پیدا می کند، فشار خونش افزایش می یابد و حتی ممکن است کسی که از حمله قلبی می ترسد قلب درد بگیرد!

فوبیا چیست و آیا درمان دارد؟

این به دلیل فوبی نیست به دلیل علائم شناختی و هیجانی است که تجربه می کند و از نظر فیزیولوژی اتفاقاتی در بدن می افتد. خیلی وقت ها هم واقعا قلب در نمی گیرند، بلکه فقط یک ترس از بیماری را عینا تجربه می کنند.

یک اختلالی داریم به نام اختلال وحشت زدگی. فردی که این مشکل را دارد علائم شدیدی را تجربه می کند می ترسد بمیرد. در طول درمان به فرد گفته می شود این علائم به دلیل ترس به وجود آمده و منجر به بیماری نمی شوند. اگر فرد این آگاهی را کسب کند، شدت ترس او در حملات بعدی کاهش خواهدیافت.

آیا ممکن است فوبی برگردد؟

فردی که درمان می شود، سطح آگاهی اش بیشتر می شد و ترس او به مرور و با درمان مناسب از بین می رود. احتمال برگشت اختلال فوبی وجود دارد، ولی این احتمال اندک است و اکثر افراد پس از بهبود بازگشت ندارند.

چه چیزی زمینه ساز ایجاد فوبیا می شود؟

عوامل مختلفی می توانند باعث ایجاد فوبی شوند. یکی از دلایل ریشه های ژنتیکی است. در دو سوم افراد مبتلا به فوبی یکی از منسوبین درجه یک آن ها مبتلا به فوبی از همان نوع است. یکی دیگر از عوامل ایجادکننده فوبی شرطی شدن است. اگر فرد در موقعیتی قرار گیرد که دچار ترس شود، احتمال دارد در آینده نسبت به آن موقعیت خاص دچار فوبی شود. یکی دیگر از علل زمینه ساز فوبی الگوبرداری یا سرمشق گیری است. افراد ممکن است ترس از برخی موضوعات را از اطرافیان خود یاد گرفته باشند. گاهی هم والدین با داستان ها و یا صحبت های خود ممکن است کودک را از موقعیت خاص و یا فرد خاصی بترسانند که تمام این عوامل می توانند زمینه ساز بروز فوبی شوند.

آیا همه ترس ها بد هستند و باید درمان شوند؟

ترس ها برای بقای زندگی لازم هستند. گاهی باید بترسیم تا از جانمان حفاظت کنیم. فرق ترس و فوبیا این است که ترس یک واکنش منطقی است. شدت ترس را می توانید کنترل کنید اما در فوبی شدت ترس با اتفاقی که افتاده است، هماهنگی ندارد. یعنی فرد از چیزی به شدت می ترسد که برای دیگران عادی است؛ مثلا هر فردی با دیدن یک حیوان خطرناک مانند ببر فرار می کند اما فرد مبتلا به فوبی حتی ممکن است از شنیدن نام ببر و یا دیدن تصاویر آن دچار ترس شدید شود. به طور کلی ترس ها اگر در حد معقول و متعادل باشند مشکل ساز نیستند و باعث بهبود عملکرد افراد می شوند.

درمان فوبیا چیست؟

همه ترس ها قرار نیست درمان شوند مگر اینکه در عملکرد روزانه فرد اختلال ایجاد کرده باشد. برای فوبی دو دسته درمان در سال های اخیر بسیار موفق بوده است. یکی درمان های روان تحلیلی و دیگری رفتاردرمانی. در درمان های روان تحلیلی به افراد کمک می شود ترس هایی که ریشه در ناخودآگاه آن ها دارد کشف شود. به عبارت دیگر فرد با ترس های دوران کودکی خودش مواجه می شود و به کمک درمانگر این ترس ها تحلیل و تفسیر می شوند تا آگاهی اش نسبت به اتفاقی که در گذشته افتاده و به علائمش افزایش پیدا کند. معمولا درمان  هایی که با رجوع به گذشته انجام می شوند به زمان بیشتری احتیاج دارند.

یک دسته دیگر رفتاردرمانی است که از تکنیک های کارآمدی در درمان فوبی استفاده می کنند مثل تکنیک «مواجه سازی». به این صورت که به فرد کمک می کنند با ترسش مواجه شود؛ البته اشکال ترس ها با هم متفاوت هستند، مثلا فردی که ترس از فضاهای بسته دارد و از سوار شدن به آسانسور می ترسد ممکن است تا درب آسانسور را می بیند ترسش شروع شود. فردی دیگری ممکن است با رفتن داخل آسانسور این حس را تجربه کند. فرد دیگری ممکن است حتی از رفتن به ساختمان هایی که آسانسور دارند اجتناب کند؛ پس بنابراین تکنیک مواجه سازی در افراد مختلف متفاوت است. در درجه اول باید میزان ترس بررسی و ارزیابی شود.

فوبیا چیست و آیا درمان دارد؟

 گاهی وقت ها افراد در ذهنشان می توانند با ترسشان مواجه شوند و فقط در هنگام مواجه واقعی می ترسند، اما گاهی کسی که فوبیا مثلا فوبی گربه دارد حتی نمی تواند عکس گربه را هم ببیند. بعد از ارزیابی میزان شدت، برنامه درمانی برای افراد مختلف در نظر گرفته می شود. برای کسی که شدت ترس بسیار بالایی دارد، از مواجهه حضوری استفاده نمی شود و در ابتدا فرد آن صحنه ها را ذره ذره در ذهنش مجسم می کند. به محض اینکه در ذهنشان به آن موقعیت نزدیک می شوند، درمانگر با آموزش مهارت هایی مثل آرام سازی به آن ها کمک می کند آرامش خودشان را حفظ کنند. بعد که علائم ترس کم شد و فرد توانست مواجهه  را در سطح ذهنی انجام دهد در مرحله بعد، مواجه سازی حضوری انجام می شود. شاید روز اول باید با فرد دیگری تا نزدیک آسانسور برود و بار دوم تا دم آسانسور برود و…

درمان فوبی آمپول چگونه است؟

فوبی آمپول جزو فوبی های خون محسوب می شود. علائم کسانی که از محیط های پزشکی می ترسند، با کسانی که در دیگر دسته های فوبی قرار دارند، متفاوت است. این ها فشارشان پایین می افتد، از حال می روند و…

یکی از راه های درمان برای این افراد استفاده از تنش کاربردی است. در این شیوه بیمار عضلات دست ها، پاها و سینه خود را منقبض می کند تا آنجا که احساس کند صورتش گرم شده است، سپس خود را رها می کند. از روش های موثر دیگر استفاده از روش هایی مانند آرمیدگی، تغییر خودگویی ها و افکار مرتبط با ترس ات که این آموزش ها باید توسط متخصصین انجام شود. همچنین مواجهه با موقعیت ایجادکننده ترس از راه های موثر درمان است؛ مثلا این افراد می توانند در آن موقعیت حضور داشته باشند بدون اینکه تجربه ترسناک برایشان اتفاق بیفتد.


علت سستی کمر بعد از رابطه جنسی چیست؟


وب‌سایت نبض ما: ناتوانی جنسی یا اصطلاح سست شدن کمر، اغلب بر زندگی جنسی، تاثیرات منفی می گذارد و ممکن است سبب اضطراب، افسردگی و کاهش اعتماد به نفس شود. تشخیص و شناخت علل بالقوه این نوع اختلال، می تواند کمک موثری در بهبود این وضعیت باشد.

عوامل متعددی ممکن است بر ناتوانی جنسی تاثیر بگذارند. این عوامل شامل اختلالات احساسی و فیزیکی است. طبق آمار و تحقیقات، حدود ۵۰ درصد از مردان ۴۰ تا ۷۰ ساله در یک زمان مشخص و یا به صورت مداوم، دچار اختلال ناتوانی جنسی هستند. همچنین، خطر ناتوانی جنسی با بالا رفتن سن افزایش می یابد.

علت سستی کمر بعد از رابطه جنسی چیست؟

ناتوانی جنسی در مردان

برخی از علل مربوط به سستی کمر و ناتوانی جنسی عبارتند از:

۱-بیماری های غدد درون ریز

سیستم غدد درون ریز بدن شامل هورمون هایی است که باعث تنظیم متابولیسم، عملکرد جنسی، تولید مثل، خلق و خو و بسیاری موارد دیگر در بدن می شود. دیابت، نمونه ای از یک بیماری مربوط به غدد درون ریز است که می تواند موجب ناتوانی جنسی در فرد شود.

دیابت بر توانایی بدن برای استفاده از هورمون انسولین تاثیر می گذارد. یکی از عوارض جانبی مرتبط با دیابت مزمن، آسیب عصبی است. این احساسات، آلت تناسلی را تحت تاثیر قرار می دهد. سایر عوارض مرتبط با دیابت هم، موجب کاهش جریان خون و سطح هورمون ها می شود. هر دو این عوامل می توانند موجب ناتوانی جنسی و سستی کمر شوند.

۲-اختلالات عصبی

برخی از بیماری های عصبی می تواند خطر ابتلا به ناتوانی جنسی را افزایش دهد. شرایط بد عصبی بر توانایی مغز برای ارتباط برقرار کردن با سیستم تولید مثل تاثیر می گذارد. این مشکل می تواند باعث اختلال نعوظ در فرد شود.

اختلالات عصبی مرتبط با ناتوانی جنسی عبارتند از:

  • بیماری آلزایمر
  • بیماری پارکینسون
  • تومورهای مغزی و مشکلات ستون فقرات
  • بیماری ام اس
  • سکته مغزی
  • صرع

همچنین، افرادی که عمل جراحی پروستات انجام داده اند ممکن است دچار آسیب عصبی و در نتیجه ناتوانی جنسی شوند.

دوچرخه سواران هم ممکن است دچار ناتوانی جنسی موقت شوند. در واقع فشار مکرر روی نشیمنگاه و اندام تناسلی بر عملکرد اعصاب تاثیر بگذارد.

۳-مصرف دارو

مصرف برخی از داروها می تواند جریان خون را تحت تاثیر قرار داده و باعث سستی کمر و ناتوانی جنسی شود. پیش از مصرف هر نوع دارویی توصیه می شود که با پزشک متخصص مشورت کنید.

داروی کلسترول خون

نمونه هایی از داروهایی که باعث سستی کمر و ناتوانی جنسی می شوند عبارتند از:

  • مسدود کننده های آلفا آدرنرژیک، از جمله تامسولوسین
  • بتا بلوکرها، مانند کارودیلول و متوپرولول
  • داروهای شیمی درمانی سرطان مانند سایمتیدین
  • داروهای ضد افسردگی سیستم عصبی مرکزی، از قبیل آلپرازولام، دیازپام (والیم) و کدئین
  • داروهای محرک های سیستم عصبی مرکزی، مانند کوکائین یا آمفتامین
  • دیورتیک ها، مانند فوروزماید و اسپیرونولاکتون
  • مهار کننده های بازجذب سروتونین
  • داروهای هورمونی مصنوعی مانند لوپرولید

۴- مشکلات قلبی

شرایطی که قلب را تحت تأثیر قرار می دهد و باعث مشکلاتی در پمپاژ خون می شود، می تواند باعث ناتوانی جنسی شود. در صورت عدم گردش خون مناسب به ناحیه آلت تناسلی، فرد ممکن است در نعوظ دچار مشکل شود.

آترواسکلروز، نوعی بیماری است که بر عروق خونی تاثیر گذاشته و می تواند باعث ناتوانی جنسی شود. همچنین، کلسترول بالا و فشار خون بالا با افزایش خطر ابتلا به ناتوانی جنسی همراه است.

۵- شیوه زندگی و اختلالات احساسی

برای رسیدن به نعوظ، ابتدا باید فرد در مورد احساسات و هیجانات مشکلی نداشته باشد. این مرحله می تواند نوعی واکنش عاطفی باشد. اگر فرد دارای اختلال احساسی باشد، این امر بر توانایی او در جذب جنس مخالف تاثیر می گذارد.

افسردگی و اضطراب با افزایش خطر ابتلا به ناتوانی جنسی همراه است. افسردگی، شامل احساس غم و اندوه، از دست دادن امید یا بی نظمی در روحیات است. خستگی مرتبط با افسردگی هم می تواند باعث ناتوانی جنسی شود.

اضطراب هم می تواند یکی دیگر از علل ناتوانی جنسی باشد. اگر فردی در نعوظ دچار مشکل باشد، ممکن است این ترس در آینده هم با او همراه باشد. کسی که مبتلا به اضطراب عملکردی مرتبط با ناتوانی جنسی است، ممکن است قادر به نعوظ کامل در هنگام خودارضایی یا خواب باشد، اما قادر به حفظ نعوظ در طی مقاربت نیست.

مصرف مواد مخدری مانند کوکائین و آمفتامین می تواند موجب ناتوانی جنسی شود. همچنین، سوء مصرف الکل ممکن است بر توانایی فرد در نعوظ، تاثیر بگذارد. در این گونه موارد، بهتر است به پزشک متخصص مراجعه کنید.درمان خالی شدن و سستی کمر

روش های درمانی مختلفی برای ناتوانی جنسی در دسترس است، از جمله داروهای تجویزی، درمان های طبیعی و تغییر شیوه زندگی.

۱-داروهای تجویزی

انواع درمان های پزشکی وجود دارد که می تواند راه درمان مناسبی برای مشکل سستی کمر و ناتوانی جنسی باشد. درمان های دارویی و سایر مداخلات پزشکی برای کمک به درمان ناتوانی جنسی عبارتند از:

  • سیلدنافیل (ویاگرا)
  • تادالافیل
  • واردنافیل (استاکسین، لویترا)
  • داروهای جایگزینی تستوسترون
  • جراحی
  • مشاوره و روانشناسی
  • درمان های طبیعی ناتوانی جنسی

افرادی که می خواهند از درمان های خانگی و یا گیاهی استفاده کنند، انواع مختلفی از داروهای طبیعی شناخته شده برای کمک به درمان ناتوانی جنسی وجود دارد. برخی از داروهای طبیعی یا جایگزین برای ناتوانی جنسی عبارتند از:

  • طب سوزنی
  • گیاه جنسینگ
  • آب انار

قبل از استفاده از هر گونه داروی طبیعی، ابتدا با پزشک خود مشورت کنید.

تغییر در شیوه زندگی

بسته به علت ناتوانی جنسی که ممکن است جسمی یا عاطفی باشد، شما می توانید با تغییر شیوه زندگی خود، از مشکل ناتوانی جنسی، جلوگیری کنید.

تغییر سبک زندگی و رفتار عبارتند از:

  • ترک سیگار و نوشیدنی های الکلی
  • تقویت ارتباط روابط عاشقانه
  • کاهش اضطراب
  • ورزش بیشتر و پیروی از یک رژیم غذایی سالم
  • پیشگیری از سستی شدن کمر و ناتوانی جنسی

ناتوانی جنسی می تواند علل مختلفی داشته باشد، اما شما می توانید با برخی اقدامات از بروز این مشکل جلوگیری کنید.

روش های پیشگیری احتمالی عبارتند از:

  • شرکت در تمرینات ورزشی، که خطر ابتلا به ناتوانی جنسی را کاهش می دهد.
  • اجتناب از مصرف سیگار، مواد مخدر یا سوء مصرف الکل
  • خواب و استراحت کافی
  • پیگیری یک رژیم غذایی سالم
  • کاهش استرس، اضطراب و افسردگی


بارداری شیمیایی چیست؟


وب‌سایت اوما: پریودی یک هفته بعد از آزمایش مثبت حاملگی ترسناک و گیج کننده است، اما در واقع خیلی اتفاق رایجی است. بارداری شیمیایی یا بارداری بسیار زودرس در ۷۵ درصد موارد باعث سقط جنین می شود. بسیاری از زنان که بارداری شیمیایی دارند، حتی متوجه نمی شوند که باردار هستند، زیرا تنها نشانه آن تاخیر پریودی است.

چه چیزی در طول بارداری شیمیایی رخ می دهد؟

حدود سه هفته پس از آخرین دوره پریودی، یک تخمک بارور ( علائم تخمک بارور شده) در رحم کاشته می شود، و سلول هایی که به جفت تبدیل می شوند، هورمون بارداری hCG را تولید می کنند و در آزمایش خون و ادرار تشخیص داده می شوند. با این حال، به هر دلیلی کاشت هرگز به طور کامل اتفاق نمی افتد – و در سونوگرافی کیسه حاملگی یا جفت در حال توسعه تشخیص داده نمی شود و در نتیجه حدود یک هفته پس از پریوید منظم شما، خونریزی رخ می دهد. بنابراین اگر خونریزی شدید (با یا بدون گرفتگی عضلانی) بعد از آزمایش حاملگی مثبت داشته باشید، بلافاصله به پزشک مراجعه کنید، زیرا ممکن است دچار بارداری شیمیایی شده باشید.

بارداری شیمیایی چیست؟

علت بارداری شیمیایی چیست؟

– در زمان لقاح، یک تخمک و یک اسپرم کروموزوم ها (۲۳ از هر شریک) را ترکیب می کنند تا یک زیتوت تشکیل دهند. رشد از طریق تقسیم سریع سلول ها اتفاق می افتد. در طی این فرایند گاهی اوقات یک اشتباه اتفاق می افتد، کروموزوم های زیادی تولید می شوند و یا کروموزوم به قدر کافی تولید نمی شود. این اختلالات کروموزومی که به طور تصادفی اتفاق می افتد و می تواند برای هر کسی رخ دهد، در بیشتر موارد پشت بارداری های زود از دست رفته می باشد.

– اما قطعا به این معنا نیست که شما قادر نخواهید بود که باردار شوید. با این حال، چندین عامل خطر (از جمله سن بالای مادر – به عنوان مثال ۳۵ سال و یا بیشتر – و مشکلات تشخیص داده نشده پزشکی، مانند اختلال لخته شدن و یا بیماری تیروئید می تواند شما را در معرض خطر بیشتر بارداری های شیمیایی قرار دهد.

آيا اين خونریزی لقاح است يا بارداري شيميايي؟

– اگر بعد از آزمایش حاملگی مثبت خونریزی یا لکه بینی سبک داشته باشید، لزوما به این معنی نیست که بارداری شیمیایی دارید (در حقیقت، خونریزی خفیف لقاح- که بعضی از خانم ها تجربه می کنند، نشانه ای از بارداری است). از سوی دیگر، خونریزی شدید، گرفتگی عضلات مانند پریودی و خروج بافت از واژن، نشانه های بارداری شیمیایی است.

– در هر صورت، اگر بعد از آزمون مثبت حاملگی خونریزی داشته باشید، با پزشک خود تماس بگیرید.

آنچه باید در خصوص بارداری شیمیایی بدانید:

– از نظر پزشکی، بارداری شیمیایی بیشتر شبیه چرخه ای است که در آن حاملگی هرگز رخ نداده است تا سقط جنین اتفاق بیفتد. از نظر احساسی، این می تواند یک داستان بسیار متفاوت باشد. مهم نیست بارداری کی از دست می رود در هر صورت ناراحت کننده است. مهم است بدانید که بارداری شیمیایی تقصیر شما نیست. از آنجایی که بسیاری از سقط جنین ها ناشی از حوادث کروموزومی هستند، هیچ کاری برای جلوگیری از آنها نمی توان انجام داد.

– اگر یک بار سقط جنین داشته اید، به این معنی نیست که بار دیگر نیز سقط خواهید داشت. در واقع، اگر چه ممکن است در حال حاضر به نظر ناعادلانه باشد، اما پزشکان به بارداری شیمیایی به عنوان یک نشانه مثبت برای توانایی باردار شدن شما توجه می کنند.

چه کاری می توانید پس از بارداری شیمیایی انجام دهید:

جلوگیری از بارداری شیمیایی

اگرچه از دست دادن زودهنگام بارداری معمولا به مداخلات پزشکی نیاز ندارد، اگر فکر می کنید یکی از آنها را تجربه کرده اید به متخصص مراجعه کنید؛ او باید قادر به تأیید آن بر اساس عوامل مختلف، از جمله چگونگی خونریزی اخیر شما باشد.

اگر چند ماه است سعی دارید باردار شوید، گاهی اوقات پریودی شما به تاخیر می افتد و فکر می کنید آنچه فکر می کردید خونریزی پریودی است ممکن است بارداری شیمیایی باشید. در این صورت باید به پزشک مراجعه کنید.

یک یا دو بارداری شیمیایی دلهره آور است اما زنگ خطر نیست. اگر سه بار پشت سر هم بارداری شیمیایی داشته باشید، پزشک قبل از فرستادن شما نزد متخصص بارداری، آزمایشاتی را برای بررسی مشکلات پزشکی انجام می دهد. اگر یک بیماری به بارداری شیمیایی شما مربوط باشد احتمال درمان بالا است و می توانید یک نوزاد سالم باردار شوید. به این معنی که به محض آماده شدن، می توانید دوباره برای بارداری تلاش کنید.


درد قفسه سینه نشانه چیست؟


وب سایت رژیم سلامتی: درد قفسه سینه در سمت چپ می تواند با انواع شرایط ایجاد شود بنابر این ارزیابی علائم مهم است و اگر شما درد دارید برای تعیین علت درد نیاز به توجه پزشکی است.

وقتی فردی شروع به احساس درد در قفسه سینه دارد این احتمال وجود دارد که آنها نگران شوند درد قفسه سینه در سمت چپ بدن که می تواند حتی به دلیل این اثر جانبی ترسناک تر شود که اغلب با یک حمله قلبی همراه است

در صورت حمله قلبی شما دریافت مراقبت های پزشکی با بیشترین سرعت ممکن را می خواهید اما نشانه های دیگر که می تواند درد قفسه سینه ایجاد کند ممکن است همین نوع از مراقبت های اضطراری را نیاز نداشته باشد دانستن علائم حمله قلبی و سایر علل احتمالی درد قفسه سینه می تواند وضعیت تهدید یا غیر تهدید را در زندگی شما مشخص کند.

درد قفسه سینه در سمت چپ

درد قفسه سینه در سمت چپ و حمله قلبی

درد قفسه سینه در سمت چپ بدن نشانه کلاسیک است که شما ممکن است به زودی در یک حمله قلبی تجربه کنید در اغلب موارد این درد با عوارض جانبی دیگر ترکیب شده است درد در قفسه سینه اغلب به عنوان فشار، فشردن یا احساس پری در حفره قفسه سینه است.

 در برخی از موارد احساس سوزش و درد با این عوارض جانبی همراه می باشد بی حسی، درد، سوزن سوزن شدن یا سایر احساسات معمولاً در دست چپ احساس می شود هر چند این عوارض جانبی می تواند به سمت بالای دست راست نیز منتقل شود بازوها ممکن است احساس ضعف، درد و یا به طور ناگهانی احساس سنگین تر از حالت طبیعی وجود دارد.

اگر شما از یک حمله قلبی قریب الوقوع رنج می برید شما به طور ناگهانی ممکن است تنگی نفس را احساس کنید خستگی غیر معمول نیز ممکن است در بدن پیشی و شما ممکن است شروع به احساس سبکی سر یا سرگیجه کنید.

بسیاری از بیماران نیز عرق سرد می کنند و یا درست قبل از حمله قلبی شروع به گرگرفتگی می کنند درد قفسه سینه نیز ممکن است به پشت شما انتقال یابد همه بیماران این نشانه ها را تجربه نمی کنند اگر شما تجربه یک یا بیشتر از این علائم و ناراحتی ها را به طور ناگهانی دارید با خدمات اورژانس پزشکی برای کمک تماس بگیرید.

سایر علل درد قفسه سینه در سمت چپ

درد قلبی. با توجه به تمرکز بالای اندام ها در قفسه سینه تعدادی از مسائل که می تواند به درد قفسه سینه در سمت چپ بدن منجر شود وجود دارد علاوه بر داشتن یک حمله قلبی، درد قلبی می تواند با آنژین ایجاد شود.

 یک بیماری که جریان طبیعی خون به علت آسیب رگها، محدود می شود هنگامی که این مشکل در جریان خون رخ می دهد شما ممکن است یک سفتی یا درد شدید شبیه به یک گرفتگی عضلانی در عضلات سمت چپ احساس کنید این ممکن است بیشتر رایج و یا پس از یک فعالیت بدنی که در آن ضربان قلب سریع تر می شود برجسته تر باشد.

فشار. استرس نیز می تواند به درد قفسه سینه که ممکن است در سمت چپ آشکار شود شما ممکن است یک تنگی در قفسه سینه احساس کنید که در طی دوره های استرس شدید و یا آشفتگی بدتر می شود .

انتخاب شیوه زندگی ضعیف نیز می تواند سبب فشار بیش از حد بر روی قلب شده و باعث سفتی عروق و یا درد در سمت چپ قفسه سینه شود این شیوه شامل دیابت، چاقی و یا مصرف بیش از حد الکل یا دخانیات است عدم کنترل این مسائل می تواند به مسائل شدید قلبی از جمله حمله قلبی منجر شود.

درد قفسه سینه در سمت چپ

مشکل روده. گاهی اوقات مشکل روده سبب درد در قفسه سینه خواهد شود گاز با فشار دادن از طریق روده می تواند سبب درد در سمت چپ قفسه سینه شود .

اختلالات گوارشی شدید و سوزش سردل، همچنین می تواند در هنگام بروز، درد قفسه سینه ایجاد کند و علائم را شعله ور کند اگر علائم کلاسیک حمله قلبی با آنها همراه نیست پس این احتمال وجود دارد که شما در حال تجربه چیزی به غیر از اختلال عملکرد قلب هستید.

آسیب های فیزیکی. آسیب های فیزیکی به قفسه سینه نیز می تواند منجر به درد در سمت چپ سینه شود که می تواند ناراحت کننده باشد کشش یک عضله، انقباض در یک کوفتگی بزرگ و یا فشار به عصب می تواند باعث درد در سمت چپ سینه شود.

 علاوه بر ایجاد درد قفسه سینه، یک فشار به عصب می تواند به بی حسی یا حساسیت زدایی در بازو منجر شود که می تواند با یک حمله قلبی اشتباه شود ارزیابی دقیق علایم می تواند به شما در تعیین اینکه اگر از آسیب یا یک مسئله قلبی رنج می برید کمک کند.

چه هنگام در درد سینه سمت چپ باید به پزشک مراجعه کنید

توجهات پزشکی پیگیری شود. اگر شما علاوه بر توسعه درد در قفسه سینه، شروع هر یک از علائم حمله قلبی بالا را احساس می کنید شما باید به دنبال توجهات پزشکی باشید.

 درد یک حمله قلبی، اغلب به عنوان تنگی یا فشار بیشتر از درد چاقوکشی و یا یک درد مبهم که در قفسه سینه شروع می شود و شروع به کشیده شدن به دیگر قسمت های بدن در طول دوره چند دقیقه می کند دردی که برای یک دوره طولانی طول می کشد و یا به طرز محسوسی در یک منطقه مشخص شود .

احتمالاً یک حمله قلبی نیست اما ممکن است هنوز نیاز به توجه پزشکی باشد.

چند چیز برای کاهش ناراحتی. بیماران در حال تجربه درد قفسه سینه که به نظر نمی رسد تهدید کننده زندگی باشد چند چیز را برای کمک به کاهش ناراحتی می توانند انجام دهند مانند حالت استراحت در تخت خواب و تنفس کوتاه تا تنفس آرام انجام دهند.

 نوشیدن یک لیوان آب نیز می تواند به شما در رسیدن به حالت آرامش کمک کند و می تواند به تسکین درد قفسه سینه شما کمک کند قرار دادن یخ در منطقه می تواند به از بین بردن برخی از تنش های باعث درد کمک کند اما شما ممکن است با دکتر خود در مورد داروهای مناسب مشورت نمایید.

تنظیم یک شیوه زندگی. اگر شما در حال تجربه درد قفسه سینه هستید اغلب شما ممکن است نیاز به تنظیم شیوه زندگی خود برای پیدا کردن امداد دائمی باشید .

خوردن یک رژیم غذایی سالم، ترک سیگار کشیدن و یا عدم مصرف الکل و انجام ورزش می تواند از راه های مفید برای شروع رهایی شما از درد باشد با دکتر خود در مورد مناسب ترین تمرینات ایمن برای انجام فعالیت مشورت کنید.


بهترین درمان برای «آسم» چیست؟


رژیم درمانی نوین: آسم وضعیتی است که در آن مسیرهای تنفسی تنگ و ملتهب شده و موکوس اضافی ترشح می کنند. این وضعیت می تواند باعث مشکل شدن تنفس، سرفه، خس خس سینه و تنگی نفس شود.

در برخی افراد، آسم تنها یک مشکل کوچک محسوب می شود. اما برای برخی از افراد، آسم می تواند به یک مشکل بزرگ تبدیل شود که مانع انجام فعالیت های روزمره فرد شده و حتی می تواند به حملات کشنده آسم منجر شود.

درمانی برای آسم وجود ندارد اما علایم آن قابل کنترل هستند. به دلیل اینکه علایم بیماری آسم با گذشت زمان تغییر می کنند، لازم است با پزشک خود همکاری لازم را داشته باشید تا علایم و نشانه های بیماریتان را به دقت پیگیری نموده و بر حسب نیاز درمان های لازم برای شما بکار گرفته شود.
 
نشانه ها
 
علایم آسم می تواند خفیف یا شدید باشد و از فردی به فرد دیگر کاملاً متغیر می باشد. شما ممکن است تعداد اندکی از حملات آسم را تجربه کنید و تنها در زمان های خاصی علایم آسم را داشته باشید مانند زمان هایی که ورزش می کنید یا اینکه همیشه علایم بیماری را تجربه کنید.

همه چیز درباره آسم

علایم و نشانه های آسم عبارتند از:

  • تنگی نفس
  • سفتی یا درد قفسه سینه
  • مشکل در خواب که به دلیل تنگی نفس، سرفه یا خس خس سینه ایجاد می شود.
  • صدای خس خس یا سوت در زمان بازدم( خس خس از علایم معمول آسم در کودکان می باشد).
  • حملات سرفه یا خس خس سینه که با ویروس های تنفسی مانند سرماخوردگی یا آنفلوانزا شدیدتر می شود.

علایمی که نشان دهنده تشدید بیماری آسم می باشند شامل موارد زیر می باشند:

  • علایم و نشانه هایی از آسم که شدید بوده و بطور مکرر رخ دهند.
  • شدیدتر شدن مشکل در تنفس( این مورد با استفاده از دستگاه پیک فلومتر قابل اندازه گیری است. این دستگاه برای بررسی عملکرد مناسب ریه ها مورد استفاده قرار می گیرد. در واقع بااین دستگاه میتوان حداکثر سرعت جریان هوا در هنگام خروج از ریه ها را اندازه گیری نمود).
  • نیاز به استفاده مکرر از داروهای استنشاقی سریع اثر برای بهبود سریع علایم

در برخی افراد علایم آسم در برخی شرایط شدیدتر می شود. این شرایط عبارتند از:

  • آسم ناشی از ورزش. این وضعیت زمانی که هوا سرد و خشک باشد می تواند بدتر شود.
  • آسم مربوط به شغل. این آسم می تواند به دلیل محرک های موجود در محیط کار مانند بخار، گاز یا گردوخاک های شیمیایی ایجاد شود.
  • آسم ناشی از آلرژی. این نوع آسم در اثر آلرژن های خاص مانند آلرژن های مربوط به حیوانات خانگی، سوسک یا گرده گل ها ایجاد می شود.

 
علت
 
دلیل این که برخی افراد مبتلا به آسم می شوند اما افراد دیگر به این بیماری مبتلا نمی شوند مشخص نیست اما احتمالاً ترکیبی از عوامل محیطی و ژنتیکی(ارثی) در ابتلا به این بیماری نقش دارند.

عوامل محرک ایجاد آسم

مواجهه با مواد مختلفی که باعث آلرژی می شوند(آلرژن ها) و محرک ها می توانند سبب بروز علایم و نشانه های آسم شوند. عوامل محرک ایجاد بیماری آسم از فردی به فرد دیگر متغییر هستند و می توانند شامل موارد زیر باشند:

همه چیز درباره آسم

  • آلرژن های موجود در هوا مانند گرده گل ها، ذرات و شوره پوست حیوانات، قارچ ها و گردو خاک و ذرات معلق موجود در هوا
  • عفونت های تنفسی مانند سرماخوردگی
  • فعالیت فیزیکی(آسم ناشی از ورزش)
  • هوای سرد
  • آلاینده ها و محرک های هوا مانند سیگار
  • داروهای خاص مانند بتابلوکرها، آسپرین، ایبوپروفن(آدویل و غیره) و ناپروکسن
  • استرس و احساسات شدید
  • سولفیت ها و افزودنی های نگهدارنده به برخی از غذاها و نوشیدنی ها مانند میگو، میوه های خشک شده، سیب زمینی فرآوری شده، آبجو و شراب
  • بیماری ریفلاکس معدی مروی Gastroesophageal reflux disease (GERD) که در این بیماری اسید معده به داخل مری برمی گردد.
  • سیکل قاعدگی در برخی خانم ها

 
عوامل خطر
 
به نظر می رسد برخی عوامل می توانند باعث افزایش خطر ابتلاء به آسم می شوند. این عوامل عبارتند از:

  • داشتن نسبت خونی (مانند والدین یا برادر و خواهر) با فرد مبتلا به آسم
  • ابتلا به سایر آلرژی ها مانند درماتیت آتوپیک یا رینیت (زکام در اثر حساسیت)
  • داشتن اضافه وزن
  • استعمال دخانیات
  • مواجهه با دود سیگار
  • داشتن مادری که در دوران بارداری استعمال سیگار داشته است
  • مواجهه با بخارها و سایر آلاینده ها
  • مواجهه با محرک های شغلی مانند مواد شیمیایی که در کشاورزی، آرایشگری و کارخانجات مورد استفاده قرار می گیرد.
  • مواجهه با آلرژن ها، مواجهه با برخی میکروب ها یا انگل ها و ابتلاء به انواع عفونت های ویروسی و باکتریایی نیز می توانند در افزایش خطر ابتلاء به آسم مؤثر باشند. در هر صورت به منظور تعیین نقش این عوامل در ابتلاء به آسم نیاز به انجام تحقیقات بیشتر وجود دارد.

 


 

عوارض
 
عوارض آسم عبارتند از:

  • علایمی که خوابیدن، کار کردن یا فعالیت های شغلی بیمار را مختل می کنند.
  • مشکل در رفتن به مدرسه یا سرکار در زمان های عود بیماری
  • تنگ شدن دائمی مجاری تنفسی که می تواند نحوه نفس کشیدن بیمار را تحت تأثیر قرار دهند.
  • مراجعه به اورژانس و بستری شدن در زمان های حملات شدید آسم
  • عوارض جانبی برخی داروهایی که برای کنترل آسم شدید مصرف می شود.

درمان مناسب آسم تا حد زیادی می تواند از عوارض بلندمدت و کوتاه مدت آسم جلوگیری کند.
 


درمان
 
شما می توانید در ابتدا به پزشک خانواده خود یا یک پزشک عمومی مراجعه کنید. اما بعد از این ویزیت ممکن است به یک پزشک متخصص آلرژی (آلرژیست) یا پزشک متخصص بیماری های تنفسی (پولمونولوژیست) ارجاع داده شوید.

همه چیز درباره آسم

به دلیل محدود بودن زمان ملاقات با پزشک و نیز به دلیل اینکه اغلب در این جلسه بحث های مختلفی مطرح می شود، بهتر است برای این جلسه از قبل آمادگی داشته باشید. در اینجا اطلاعاتی در اختیارتان قرار می گیرد که به شما کمک می کند برای ملاقات با پزشک آماده شوید و نیز انتظاراتی که شما باید از پزشک خود داشته باشید ارائه می شود.

اقدامات زیر می توانند به شما کمک کنند که بهترین ملاقات را با پزشک خود داشته باشید:

  • تمام علایمی را که داشته اید یادداشت نمایید. این علایم حتی ممکن است شامل علایمی باشد که به دلیل مراجعه شما به پزشک ارتباطی نداشته باشد.
  • زمان هایی را که علایمتان شما را بیشتر رنج می دهد یادداشت نمایید. به عنوان مثال اگر علایم شما در زمان های خاصی از روز یا در فصل های خاص یا در زمان مواجهه با هوای سرد، گرده های گل یا سایر محرک ها شدیدتر می شود.
  • اطلاعات شخصی مهم خود را ثبت کنید. مانند هرگونه استرس مهم یا تغییرات اساسی اخیر در زندگیتان.
  • لیستی از تمام داروها، ویتامین ها و املاحی که مصرف می کنید تهیه کنید.
  • با یکی از اعضای خانواده یا دوستان خود به پزشک مراجعه کنید. گاهی اوقات به خاطر سپردن تمام اطلاعاتی که پزشک در زمان ملاقات در اختیار شما قرار می دهد مشکل است. فردی که همراه شما بوده است ممکن است مواردی را که شما فراموش کرده اید به یاد داشته باشد.
  • پرسش هایی را که قصد دارید از پزشک خود سؤال کنید یادداشت کنید.

زمان شما در ملاقات با پزشک محدود می باشد، بنابراین تهیه یک لیست از قبل می تواند به شما کمک کند تا بهترین استفاده را از زمان ببرید. پرسش های خود را از مهم ترین سؤال تا کم اهمیت ترین آنها با توجه به زمان مرتب کنید.

در مورد آسم برخی سؤالات اصلی که لازم است از پزشک خود بپرسید شامل موارد زیر است:

  • در بیماری آسم مهم ترین دلیل مشکلات تنفسی من چیست؟
  • علاوه بر علل مهم، سایر علل احتمالی برای علایم من چیست؟
  • من نیاز به انجام کدام آزمایشات دارم؟
  • به نظر شما احتمالاً بیماری من موقتی است یا بطور مزمن ادامه خواهد داشت؟
  • بهترین درمان برای این بیماری چیست؟
  • شما چه روش درمانی جایگزینی را برای روش های درمانی اولیه پیشنهاد می کنید؟
  • من علاوه بر آسم مبتلا به بیماری های دیگری نیز هستم. چگونه می توانم تمام این موارد را به بهترین شکل مدیریت کنم؟
  • آیا نیازی هست من محدودیت خاصی در شیوه زندگی خود داشته باشم؟
  • آیا نیازی هست من به متخصص مراجعه کنم؟
  • شما چه درمان جایگزینی را برای درمان پزشکی این بیماری توصیه می کنید؟
  • آیا بروشور یا مطلب دیگری در این مورد دارید که به من بدهید؟ چه وب سایتی را در این مورد به من پیشنهاد می کنید؟

علاوه بر پرسش هایی که آماده کرده اید تا از پزشک خود سؤال کنید؛ می توانید در زمان ملاقات با پزشک سؤالات دیگری نیز از او بپرسید.

پزشک شما ممکن است سؤالاتی را از شما بپرسد. آماده باشید که به آنها پاسخ دهید تا زمان بیشتری برای پرسیدن سؤالات  اضافی خود داشته باشید. پزشک شما ممکن است پرسش های زیر را از شما سؤال کند:

  • شما دقیقاً چه علایمی دارید؟
  • چه زمانی علایمتان برای اولین بار بروز کرد؟
  • در چه شرایطی علایم شما تشدید می یابد؟
  • آیا شما در اغلب زمان ها مشکلات تنفسی دارید یا این مشکلات در زمان های خاص یا موقعیت های خاصی بروز می کند؟
  • آیا شما مبتلا به آلرژی مانند درماتیت آتوپیک یا زکام ناشی از حساسیت هستید؟
  • چه مواردی موجب بهتر شدن علایم شما می شود؟
  • آیا در خانواده شما کسی مبتلا به آلرژی یا آسم است؟
  • آیا شما مبتلا به بیماری مزمنی هستید؟

 
چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟
 
آسم شدید می تواند کشنده باشد. سریعاً با پزشک خود مشورت کنید و اقدامات لازم را در زمان شدیدتر شدن علایم و نشانه های بیماریتان و در زمان نیاز به اقدامات اورژانسی فرا بگیرید.

علایم آسم خطرناک عبارتند از:

  • تشدید سریع تنگی نفس یا خس خس سینه
  • عدم بهبودی وضعیت بیمار حتی پس از استفاده از داروهای استنشاقی سریع اثر مانند آلبوترول
  • تنگی نفس زمانی که شما فعالیت بدنی سبک انجام می دهید.
در موارد زیر به پزشک مراجعه کنید:

  • اگر فکر می کنید مبتلا به آسم هستید. اگر بطور مکرر دچار سرفه یا خس خس سینه می شوید که بیش از چند روز طول می کشد یا سایر علایم و نشانه های آسم را دارید، به پزشک خود مراجعه کنید. درمان سریع آسم می تواند از آسیب های طولانی مدت به ریه جلوگیری کند و مانع پیشرفت بیماری فرد با گذشت زمان می شود.
  • برای کنترل بیماری آسم خود پس از تشخیص بیماری. اگر مبتلا به آسم هستید با پزشک خود همکاری کنید تا بیماریتان تحت کنترل باشد. کنترل طولانی مدت مناسب این بیماری کمک می کند که شما احساس بهتری داشته باشید و می تواند ار حملات کشنده آسم جلوگیری کند.
  • اگر علایم آسم شما تشدید پیدا کرد. اگر داروهای مصرفیتان علایم بیماری شما را تسکین نمی دهد یا اگر نیاز به استفاده بیشتر از داروهای استنشاقی سریع اثر دارید، فوراً به پزشک مراجعه کنید. بدون مشورت با پزشک خود مقدار داروهایتان را تغییر ندهید. مصرف بیش از حد داروهای آسم می تواند باعث بروز عوارض جانبی شده و علایم آسم شما را تشدید کند.
  • برای بررسی مجدد روش درمان بیماریتان. بیماری آسم معمولاً با گذشت زمان تغییر می کند. مطابق یک برنامه زمانی مشخص به پزشک خود مراجعه کنید تا در مورد علایمتان با پزشکتان صحبت کنید و در صورت نیاز تغییرات لازم در درمان بیماری شما اعمال شود.

 

 


آزمایش های تشخیصی
 
معاینه جسمی

برای تشخیص دادن بیماری آسم از سایر بیماری های احتمالی مانند عفونت تنفسی یا بیماری ریوی انسدادی مزمن(COPD) پزشک شما یک معاینه جسمی بر روی شما انجام خواهد داد و در مورد علایم و نشانه هایتان و نیز در مورد ابتلای شما به سایر بیماری ها از شما سؤال خواهد کرد.

همه چیز درباره آسم

آزمایشات برای بررسی عملکرد ریوی

شما ممکن است آزمایش های عملکرد ریوی را نیز برای تعیین میزان جریان هوا در زمان دم و بازدم تنفس شما انجام دهید. این آزمایشات می تواند شامل موارد زیر باشند:

  • اسپیرومتری. این تست میزان تنگ شدن مسیرهای تنفسی را با بررسی میزان هوای خارج شده از ریه ها پس از یک نفس عمیق و سرعت خارج کردن هوا در زمان بازدم تخمین می زند.
  • پیک فلو ( جریان حداکثر). پیک فلومتر یک وسیله ساده است که سختی نفس کشیدن شما را اندازه گیری می کند. اگر عددی که پیک فلومتر نشان می دهد پایین تر از حد طبیعی باشد نشان دهنده این است که عملکرد ریه های شما مناسب نیست و بیماری آسم شما شدیدتر شده است. پزشک شما نحوه کار کردن با دستگاه پیک فیلومتر و نیز اقدامات لازم در زمان کاهش جریان حداکثر را به شما آموزش خواهد داد.

آزمایش های عملکرد ریوی اغلب قبل و بعد از مصرف برونکودیلاتور(گشادکننده برونش) مانند آلبوترول برای باز شدن مسیرهای هوایی انجام می شوند. اگر عملکرد ریوی شما بعد از مصرف برونکودیلاتور بهتر شود احتمال ابتلای شما به آسم وجود دارد.

سایر آزمایشات برای تشخیص آسم عبارتند از:

  • چالش متاکولین. متاکولین به عنوان یک محرک آسم شناخته می شود که مصرف آن به صورت استنشاقی باعث تنگ شدن خفیف مسیرهای تنفسی می شود. اگر بدن شما به متاکولین واکنش نشان دهد احتمال اینکه مبتلا به آسم باشید وجود دارد. این آزمایش حتی زمانی که نتیجه تست عملکرد ریوی شما طبیعی باشد می تواند انجام گیرد.
  • تست نیتریک اکساید. این آزمایش مقدار گاز نیتریک اکساید را در تنفس شما اندازه گیری می کند. البته این تست خیلی معمول و در دسترس نیست. زمانی که مسیرهای تنفسی شما ملتهب شده باشد( یکی از علایم آسم) ممکن است مقدار گاز نیتریک اکساید در تنفس شما بالاتر از حد طبیعی باشد.
  • تست های تصویربرداری. تصویر اشعه ایکس و سی تی اسکن از ریه ها و حفره های بینی شما (سینوس ها) می تواند نشان دهنده هرگونه اختلال ساختاری یا بیماری (مانند عفونت) باشد که می تواند منجر به ایجاد یا تشدید مشکلات تنفسی گردد.
  • تست های آلرژی. تست های آلرژی می تواند از طریق تست پوستی یا آزمایش خون انجام گیرد. آزمایشات آلرژی می توانند حساسیت به حیوانات خانگی، گردوخاک، قارچ ها و گرده گل ها را نشان دهند. تشخیص محرک های حساسیت زا برای آسم مهم است و لازم است در این موارد توصیه های ایمونوتراپی آلرژن برای بیمار به کار گفته شود.
  • ائوزینوفیل های خلط. این آزمایش شامل بررسی نوعی از گلبول های سفید(ائوزینوفیل ها) در مخلوطی از بزاق و مخاط (خلط) است که در زمان سرفه خارج می شود. ائوزینوفیل ها زمانی ظاهر می شوند که علایم بیماری بروز کرده و پیشرفت می کند. ائوزینوفیل ها با استفاده از یک ماده رنگی قرمز به نام ائوزین رنگ شده و مشخص می شوند.
  • تست های محرک برای آسم ناشی از ورزش و آسم ناشی از سرما. در این تست ها، پزشک شما قبل و بعد از انجام فعالیت بدنی شدید و چندین بار نفس کشیدن در هوای سرد، میزان انسداد و تنگی مسیرهای تنفسی شما را اندازه گیری می کند.

 


 

نحوه طبقه بدنی آسم

پزشک شما با توجه به پاسخ های شما به سؤالاتی در مورد علایمتان ( مانند این سؤال که چه زمان هایی اغلب علایم شما شروع می شود و چگونه علایمتان تشدید می شود) شدت بیماری آسم شما را تعیین می کند. در کنار این مورد پزشک نتایج معاینات جسمی و آزمایشات تشخیصی را نیز در نظر می گیرد.

تعیین شدت بیماری شما به پزشکتان در انتخاب بهترین روش درمانی کمک می کند. شدت آسم معمولاً با گذشت زمان تغییر می کند که نیازمند ایجاد تغییراتی در درمان بیمار خواهد بود.

طبقه بدنی آسم به صورت زیر صورت می گیرد: 








طبقه آسم

علایم و نشانه ها

نوع متناوب خفیف

علایم خفیف به میزان ۲ بار در هفته و ۲ شب در ماه رخ می دهد

نوع همیشگی خفیف

علایم بیش از ۲ بار در هفته بروز می کند اما بیش از یک بار در روز بروز نمی کند

نوع همیشگی متوسط

علایم یک بار در روز یا بیشتر از یک شب در هفته بروز می کند

نوع همیشگی وخیم

علایم در اغلب روزها در تمام طول روز و در شب بطور مکرر وجود دارد


 

درمان دارویی
 
پیشگیری و کنترل طولانی مدت بیماری مهم ترین راه برای جلوگیری از شروع حملات آسم می باشد. درمان بیماری معمولاً شامل شناسایی محرک های بروز علایم بیمار، اقدامات لازم برای جلوگیری از بروز این علایم و بررسی نحوه نفس کشیدن بیمار برای اطمینان از اثر مثبت داروهای مصرفی در کنترل علایم می باشد. در مواقع شروع حملات آسم شما ممکن است نیاز به استفاده از داروهای استنشاقی سریع اثر مانند آلبوترول داشته باشید.

داروها

تعیین نوع داروهای مناسب برای شما به برخی عوامل مانند سن، علایم بیماری، محرک های ایجاد علایم و اثر داروها برای کاهش علایم بستگی دارد.

همه چیز درباره آسم

داروهای پیشگیری کننده و داروهای مصرفی برای کنترل طولانی مدت بیماری، التهاب مسیرهای تنفسی که باعث بروز علایم بیماری می شود را کاهش می دهند. داروهای استنشاقی سریع اثر( گشادکننده های برونش ها) به سرعت مسیرهای تنفسی ملتهب که باعث محدود شدن تنفس بیمار می شوند را باز می کنند. در برخی بیماران مصرف داروهای آلرژی لازم است.

داروهای کنترل طولانی مدت آسم

این داروها که معمولاً  به صورت روزانه مصرف می شوند، مهم ترین داروها در کنترل بیماری آسم هستند. این داروها بیماری آسم را به صورت روزانه تحت کنترل قرار می دهند و احتمال بروز حملات آسم را کاهش می دهند.

انواع داروهای کنترل طولانی مدت آسم عبارتند از:

  • کوتیکواستروئیدهای استنشاقی. این داروهای ضدالتهاب شامل فلوتیکازون (Flovent HFA)، بودزونید (Pulmicort Flexhaler)، فلونیزولید (Aerobid)، سیکلزونید (Alvesco)، بکلومتازون (Qvar) و مومتازون (Asmanex) هستند. ممکن است نیاز باشد که شما این داروها را به مدت چند روز تا چند هفته مصرف کنید تا حداکثر اثرات مفید خود را نشان دهند. برخلاف کورتیکواستروئیدهای خوراکی، این داروهای کورتیکواستروئید نسبتاً اثرات جانبی کمتری دارند و معمولاً مصرف طولانی مدت آنها بدون خطر می باشد.
  • مهارکننده های لکوترین ها. این داروهای خوراکی شامل مونتلوکاست (Singulair)، زافیرلوکاست (Accolate) و زیلتون (Zyflo) در عرض ۲۴ ساعت به کاهش علایم آسم کمک می کنند. در برخی بیماران مصرف این داروها باعث ایجاد علایم روانی مانند تحریک پذیری، آشفتگی، توهم، افسردگی و افکار خودکشی می شود. در صورت بروز هر واکنش غیرمعمول با مصرف این داروها به توصیه های پزشکی عمل کنید.
  • آگونیست های گیرنده های بتای طولانی اثر. این داروهای استنشاقی که شامل سالمترول (Serevent) و فورموترول (Foradil و Perforomist) هستند مسیرهای تنفسی را باز می کنند. نتایج برخی مطالعات نشان داده است که این داروها ممکن است خطر بروز حملات آسم را افزایش دهند بنابراین باید این داروها را تنها همراه با داروهای کورتیکواستروئید استنشاقی استفاده کرد. همچنین چون این داروها مانع تشخیص بدتر شدن وضعیت بیمار مبتلا به آسم می شوند، در زمان حمله آسم شدید نباید از آنها استفاده کرد.
  • داروهای استنشاثی ترکیبی. این داروها مانند فلوتیکازون-سالمترول (Advair Diskus)، بودزونید-فورموترول (Symbicort) و مومتازون-فورمترول (Dulera) شامل یک داروی آگونسیت گیرنده بتای طولانی اثر همراه با یک کورتیکواستروئید هستند. به دلیل اینکه این داروهای استنشاقی ترکیبی حاوی آگونسیت های گیرنده بتای طولانی اثر هستند، می توانند خطر بروز حملات شدید آسم را افزایش دهند.
  • تئوفیلین. داروی تئوفیلین (Theo-24، Elixophyllin و غیره) یک قرص با مصرف روزانه است که از طریق شل کردن عضلات اطراف مجاری تنفسی به باز نگه داشتن مسیرهای تنفسی کمک می کند (گشاد کننده برونش است). برخلاف گذشته، جدیداً این دارو کاربرد زیادی در درمان بیماران مبتلا به آسم ندارد.
  • داروهای استشاقی سریع اثر. این داروها در زمان نیاز به کاهش سریع و کوتاه مدت علایم بیماران در حملات آسم یا با توصیه پزشک قبل از انجام ورزش مورد استفاده قرار می گیرند.

انواع داروهای استشاقی سریع اثر عبارتند از:

  • آگونیست های گیرنده های بتای کوتاه اثر. این گشادکننده های برونش سریع اثر استنشاقی در عرض چند دقیقه عمل کرده و در زمان حملات آسم به سرعت علایم بیمار را کاهش می دهند.  این داروها شامل آلبوترول (ProAir HFA، Ventolin HFA و غیره)، لوالبوترول (Xopenex) و پریبوترول (Maxair) است. آگونیست های گیرنده های بتای کوتاه اثر می توانند به صورت استنشاقی یا با یک نبولایزر (ماشینی که داروهای آسم را به ذرات ریز مه مانند تبدیل می کند) به صورت اسپری مصرف شوند.
  • ایپراتروپیوم (Atrovent). ایپراتروپیوم مانند سایر گشاد کننده های برونش ها سریعاً اثر کرده و به طور فوری عضلات مسیرهای هوایی را شل می کند و باعث راحت تر شدن تنفس می شود. ایپراتروپیوم بیشتر در درمان آمفیزم و برونشیت های مزمن استفاده می شود اما در برخی موارد برای درمان حملات آسم نیز استفاده می شود.
  • کورتیکواستروئیدهای خوراکی یا داخل وریدی. این داروها که شامل پردنیزون و متیل پردنیزون است، التهاب مسیرهای تنفسی که در آسم شدید رخ می دهد را کاهش می دهند. این داروها در صورت مصرف طولانی مدت دارای برخی عوارض جانبی هستند بنابراین تنها برای درمان علایم آسم شدید در کوتاه مدت استفاده می شوند.

اگر شما دچار حملات آسم می شوید داروهای استنشاقی سریع اثر می توانند به سرعت علایم شما را کاهش دهند. اما اگر داروهای کنترل طولانی مدت آسمی که مصرف می کنید عملکرد مناسبی داشته باشند شما نیازی به استفاده زیاد از داروهای استنشاقی سریع اثر نخواهید داشت.

مقدار تنفس خود را در طول هفته ثبت نمایید. اگر مقدار استفاده شما از داروهای استنشاقی سریع اثر بیشتر از مقداری باشد که پزشکتان توصیه کرده است، به پزشک مراجعه کنید. احتمالاً در این شرایط لازم است دوز داروهای کنترل طولانی مدت مصرفیتان تغییر کند.

داروهای آلرژی در مواردی که آسم به دلیل آلرژی ایجاد شده است یا با آلرژی تشدید می یابد می توانند مفید باشند. این داروها عبارتند از:

  • تزریق آلرژی(ایمونوتراپی). تزریق آلرژی به تدریج واکنش سیستم ایمنی شما را به آلرژن های خاص کاهش می دهد. به مدت چندین ماه معمولاً یک بار در هفته تزریق به بدن شما صورت می گیرد سپس به مدت ۳ تا ۵ سال، یک بار در ماه تزریق انجام می شود.
  • اومالیزوماب(Xolair). این دارو برای افرادی که مبتلا به آلرژی و آسم شدید هستند هر ۲ تا ۴ هفته یک بار تزریق می شود. این دارو با تغییر سیستم ایمنی اثر خود را اعمال می کند.
  • داروهای آلرژی. این دسته از داروها شامل اسپری های بینی آنتی هیستامین و ضداحتقان مانند کورتیکواستروئیدها و اسپری بینی کرومولین هستند.

ترموپلاستی برونشی

این درمان برای افرادی به کار گرفته می شود که بیماری آسم شدید آنها با استفاده از کورتیکواستروئیدهای استنشاقی یا سایر داروهای کنترل طولانی مدت درمان نشده است. البته این روش درمانی در حال حاضر به طور کامل و برای همه افراد در دسترس نیست.

در این روش معمولاً در طول سه جلسه ویزیت سرپایی، قسمت های داخلی مجاری تنفسی داخل ریه ها با استفاده از یک الکترود حرارت داده می شود و با این کار عضلات صاف داخل مسیرهای تنفسی کمتر می شود. این کار باعث کاهش قابلیت تنگ شدن مجاری تنفسی شده و نفس کشیدن بیمار را راحت تر کرده و حملات آسم را کاهش می دهد.

درمان بر اساس شدت برای کنترل بهتر: یک رویکرد گام به گام

درمان شما باید قابل تغییر و بر اساس تغییرات علایم شما باشد که باید در زمان های مشخص با مراجعه شما به پزشک مورد بررسی قرار گیرد. بر این اساس پزشک شما می تواند تغییراتی در درمان شما ایجاد کند. به عنوان مثال اگر اسم شما به خوبی کنترل شده باشد، پزشکتان می تواند داروی کمتری را برای شما تجویز کند. اگر آسم شما به خوبی کنترل نشود یا شدیدتر شود، پزشکتان ممکن است دوز داروهای مصرفی شما را افزایش دهد و به شما توصیه کند که تعداد مراجعات خود را به پزشکتان افزایش دهید.

 


 
برنامه عملکردی آسم

با همکاری پزشک خود یک برنامه عملکردی آسم برای خود تعریف کنید و در آن برنامه زمانی مصرف داروهای خود یا زمان کاهش یا افزایش دوز داروهای مصرفیتان را یادداشت کنید. همچنین در این برنامه لیستی از محرک هایی که باعث شروع علایم شما می شوند و اقدامات لازم برای جلوگیری از بروز این علایم را تهیه کنید.

به علاوه پزشک شما ممکن است به شما توصیه کند که علایم بیماریتان مورد پیگیری قرار گیرد یا در زمان های مشخص نحوه کنترل بیماری شما با استفاده از پیک فلومتر مورد بررسی قرار گیرد.
 
تغییر شیوه زندگی
 
اگرچه بسیاری از بیماران مبتلا به آسم برای جلوگیری از بروز علایم و کاهش علایم بیماری به دارودرمانی تکیه می کنند، خود شما نیز می توانید اقداماتی انجام دهید که سلامتی خود را حفظ کنید و احتمال حملات آسمتان را کاهش دهید.

از محرک های ایجاد آسم اجتناب کنید

به کارگیری اقدامات لازم برای کاهش مواجهه با محرک هایی که باعث شروع علایم آسم می شوند، بخش مهم در کنترل این بیماری می باشد. این اقدامات می توانند شامل موارد زیر باشند:

  • از دستگاه تصفیه هوا استفاده نمایید. دستگاه تصفیه هوا مقدار گرده های موجود در هوا که ناشی از درختان، چمن ها و علف ها هستند را در محیط کاهش می دهند. همچنین دستگاه تصفیه هوا رطوبت محیط را کاهش داده و می توانند میزان مواجهه شما با گردوخاک را کاهش دهند. اگر به دستگاه تصفیه هوا دسترسی ندارید سعی کنید در فصل گرده افشانی پنجره ها را بسته نگه دارید.
  • آلودگی های منزل خود را کاهش دهید. گرد و خاک را در منزل به حداقل برسانید زیرا می تواند باعث تشدید علایم آسم شما در طول شب شود. یکی از راهکارها برای اینکار تعویض برخی از لوازم داخل اتاق خوابتان می باشد. به عنوان مثال بالش های روکش دار و تشک ها را با کاورهای ضدگردوخاک بپوشانید. فرش ها را برداشته و کف اتاق را چوبی کنید. از پرده ها و دیوارهای قابل شستشو استفاده کنید.
  • رطوبت مناسب محیط را حفظ کنید. اگر در منطقه ای با آب و هوای مرطوب زندگی می کنید با پزشک خود در مورد استفاده از دستگاه رطوبت زدا مشورت کنید.
  • از مواجهه با تخم قارچ ها جلوگیری کنید. رطوبت حمام، آشپزخانه و اطراف خانه را پاک کنید تا تخم های قارچ ها نتوانند در این قسمت ها رشد کنند.
  • مواجهه با شوره پوست حیوانات خانگی را کاهش دهید. اگر به شوره پوست حیوانات خانگی آلرژی دارید از تماس با خز یا پر اجتناب کنید. همچنین به طور مرتب حیوانات خانگی خود را تمیز کرده و شستشو دهید.
  • به طور مرتب منزل خود را تمیز کنید. منزل خود را حداقل هفته ای یک بار تمیز کنید. در زمان تمیز کردن و گردگیری به دلیل افزایش احتمال حرکت گردوخاک از ماسک استفاده کنید یا گردگیری را بر عهده فرد دیگری بگذارید.
  • در هوای سرد دهان و بینی خود را بپوشانید. اگر آسم شما با هوای سرد و خشک تشدید می یابد استفاده از ماسک می تواند برای شما مفید باشد.


 

سلامت خود را حفظ کنید

مراقبت از خود و درمان سایر بیماری های مرتبط با آسم به کنترل علایم آسم کمک می کند. در این مورد موارد زیر را رعایت کنید:

  • به طور منظم ورزش کنید. ابتلاء به بیماری آسم به این معنا نیست که شما باید از نظر فیزیکی فعالیت کمتری داشته باشید. درمان آسم می تواند از حملات آسم در طول انجام ورزش جلوگیری کند و علایم شما را کنترل کند. ورزش منظم می تواند قلب و ریه های شما را تقویت کند که در کاهش علایم آسم مفید است. اگر در هوای سرد ورزش می کنید از یک ماسک استفاده کنید تا نفس های شما را گرم کند.
  • وزن مطلوب خود را حفظ کنید. داشتن اضافه وزن می تواند علایم آسم را تشدید کند و احتمال ابتلای فرد به سایر بیماری ها را نیز افزایش می دهد.
  • به اندازه کافی میوه جات و سبزیجات مصرف کنید. مصرف مقدار زیادی میوه جات و سبزیجات می تواند عملکرد ریوی را بهبود بخشیده و علایم آسم را کاهش دهد. این مواد محتوی مواد مغذی مفیدی به نام آنتی اکسیدان ها هستند که در تقویت سیستم ایمنی بدن نقش دارند.
  • سوزش سر دل و ریفلاکس خود را کنترل کنید. در بیماری ریفلاکس، اسیدی که وارد مری می شود و منجر به سوزش سردل می شود، احتمالاً می تواند در آسیب به مسیرهای تنفسی داخل ریه ها و شدیدتر شدن علایم آسم مؤثر باشد. اگر سوزش سردل مکرر و پایدار دارید با پزشک خود در خصوص درمان های لازم برای این وضعیت مشورت کنید. در این شرایط قبل از درمان علایم آسم، شما نیازمند درمان بیماری ریفلاکس خود هستید.

نکات اساسی درمان
 
درمان های جایگزین خاص می توانند به کاهش علایم آسم کمک کنند. اما به خاطر داشته باشید که این درمان ها نمی توانند جایگزین درمان های پزشکی و دارویی شوند به ویژه اگر شما مبتلا به آسم شدید باشید.

قبل از مصرف هر نوع گیاه دارویی یا مکملی با پزشک خود مشورت کنید زیرا برخی از این مواد می توانند با داروهای مصرفی شما تداخل داشته باشند. با وجود اینکه برخی از درمان های جایگزین در بیماران مبتلا به آسم به کار گرفته می شوند، در برخی موارد نیاز به انجام تحقیقات بیشتر در زمینه اثرات این درمان ها و اثرات جانبی احتمالی آنها وجود دارد.

درمان های جایگزین بیماری آسم شامل موارد زیر هستند:

  • تکنیک های نفس کشیدن. این تمرین ها می توانند نیاز شما به داروها را برای کنترل بیماری آسم کاهش دهند. کلاس های یوگا که تناسب اندام را بیشتر کرده و استرس را کاهش می دهند می توانند برای بیماری آسم نیز مفید باشند.
  • طب سوزنی. این روش شامل وارد کردن سوزن های بسیار باریک در نقاط خاصی از بدن می باشد. طب سوزنی روش بی خطری بوده و معمولاً بدون درد است.
  • تکنیک های تمدد اعصاب (ریلکسیشن). تکنیک هایی مانند مدیتیشن، بیوفیدبک، هیپنوتیزم و شل کردن عضلات می توانند با کاهش استرس و کشش عضلات در بیماری آسم مفید باشند.
  • درمان های گیاهی و طبیعی. برخی درمان های گیاهی و طبیعی که می توانند در بهبود علایم آسم مؤثر باشند شامل کافئین، منیزیم و پیکنوژنول هستند. با این وجود در مورد اثرات درمان های گیاهی در درمان بیماری آسم نیاز به انجام مطالعات بیشتر وجود دارد.
  • اسیدهای چرب امگا- ۳٫ اسیدهای چرب امگا- ۳ در ماهی، دانه بذر کتان و سایر غذاها وجود دارند. این روغن های مفید می توانند التهابی که منجر به ایجاد علایم آسم می شوند را کاهش دهند.

 

سازش و کنارآمدن با بیماری و حمایت از بیماران

بیماری آسم می تواند یک وضعیت چالش برانگیز و استرس زا باشد. شما ممکن است در برخی موارد ناامید، غمگین و افسرده شوید زیرا لازم است برخی از فعالیت های روزمره خود را به خاطر دوری از مواجهه با محرک های محیطی کاهش دهید. همچنین شما ممکن است به دلیل علایم بیماری و مشکلات کنترل روزانه بیماریتان احساس محدود بودن کنید.

همه چیز درباره آسم

اما آسم در واقع یک بیماری محدود کننده نیست. بهترین روش برای غلبه بر اضطراب و احساس ضعف و ناتوانی، شناخت شرایط خود و بر عهده گرفتن کنترل درمان بیماریتان می باشد. توصیه های زیر می تواند در این مورد مفید واقع شوند:

  • فعالیت های خود را به آهستگی در چندین گام انجام دهید. بین کارهایی که انجام می دهید فاصله بیندازید و از فعالیت هایی که موجب تشدید علایمتان می شوند اجتناب کنید.
  • یک لیست از فعالیت هایی که در طول روز باید انجام دهید تهیه کنید. این کار به شما کمک می کند که احساس دست پاچگی نداشته باشید. با انجام دادن اهداف ساده ای که در نظر گرفته اید به خود پاداش بدهید.
  • با افراد دیگری که مبتلا به بیماری شما هستند صحبت کنید. شما از طریق اینترنت و گروه های حمایتی منطقه خود می توانید با سایر افراد مبتلا به آسم ارتباط داشته باشید تا احساس تنهایی نکنید.
  • اگر فرزندتان مبتلا به آسم است، مشوق او باشید. بر روی کارهایی که فرزندتان می تواند انجام دهد تمرکز کنید نه کارهایی که قادر به انجام آنها نمی باشد. کمک معلمان، مربیان، دوستان و نزدیکان می تواند در کنترل آسم فرزندتان مفید باشد.

 


پیشگیری
 
اگرچه راهکاری برای پیشگیری از آسم وجود ندارد، از طریق همکاری با پزشکتان می توانید یک برنامه مرحله به مرحله را متناسب با بیماری و شرایط خود برای زندگیتان طراحی کنید و از بروز حملات آسم جلوگیری کنید.

  • مطابق برنامه عملکردی برای آسم خود عمل کنید. با کمک پزشک خود یک برنامه دقیق برای مصرف داروهایتان و کنترل حملات آسم بنویسید. سپس دقیقاً مطابق این برنامه عمل کنید. آسم یک بیماری پیشرونده است که نیازمند درمان و پایش مداوم است. کنترل کردن درمان بیماری به شما این احساس را می دهد که به طور کلی کنترل بهتری بر زندگی خود دارید.
  • واکسن های آنفلوانزا و پنومونی را دریافت کنید. واکسیناسیون منظم می تواند از ابتلای شما به  آنفلوانزا و پنومونی پیشگیری کند و از این طریق در کاهش بروز حملات آسم مؤثر باشد.
  • محرک های ایجاد آسم خود را شناسایی کرده و از مواجهه با آنها اجتناب کنید. برخی از آلرژن ها و محرک های محیطی مانند گرده گل ها، قارچ ها، هوای سرد و آلاینده های هوا می توانند سبب بروز حملات آسم شوند. محرک های ایجاد یا تشدید آسم خود را شناسایی کرده و از مواجهه با آنها اجتناب کنید.
  • تنفس خود را پایش کنید. شما می توانید در مورد علایم هشداردهنده بروز حملات آسم مانند سرفه های ضعیف، خس خس سینه یا تنگی نفس  آموزش ببینید. اما چون پیش از اینکه شما از علایم و نشانه های آن آگاه شوید ممکن است عملکرد ریه های شما کاهش یابد، به طور منظم جریان حداکثر ریه های خود را با یک دستگاه پیک فلومتر خانگی اندازه گیری کرده و ثبت نمایید.
  • حملات آسم را سریعاً تشخیص داده و درمان کنید. اگر سریع عمل کنید احتمال اینکه شما حمله شدیدی داشته باشید کمتر خواهد بود.
  • زمانی که پیک فلومتر اعداد پایینی را نشان می دهد و به شما در مورد شروع حمله آسم هشدار می دهد، طبق آموزش هایی که دیده اید داروهایتان را مصرف کنید و سریعاً هر نوع فعالیتی که می تواند محرک بروز حمله باشد را متوقف کنید. اگر علایمتان بهبود پیدا نکرد مطابق برنامه درمانی خود با اورژانس تماس بگیرید.
  • داروهای خود را مطابق تجویز پزشک مصرف نمایید. به دلیل اینکه بیماری آسم شما ممکن است پیشرفت کند، بدون مشورت با پزشک هیچکدام از داروها و دوز آنها را تغییر ندهید. بهتر است در زمانی که به پزشک مراجعه می کنید داروهای خود را همراه داشته باشید تا پزشکتان مجدداً نحوه مصرف صحیح داروها و دوز آنها را چک کند.
  • به افزایش مصرف داروهای استنشاقی سریع اثر خود توجه کنید. اگر وابسته به مصرف داروهای استنشاقی سریع اثر مانند آلبوترول هستید به این معنی است که آسم شما کنترل نشده است. برای تنظیم مجدد روش درمانی خود به پزشکتان مراجعه کنید.


1 2 3